Confessions Of A Spotless Mind Of A Lunatic

ما ایرانیا... و یا شاید خداحافظ

2011-10-12T12:22:00.010+10:00

عکس از نادیا برجسته نژاد

میدونم، خیلی وقته که ننوشتم و دیگه ماهیتابه داره به زباله دان تاریخ میپیونده! ولی ننوشتن من دلیل داشت. جدای از اینکه سرم خیلی شلوغه، دارم روی یه موضوع مهم مطالعه میکنم. توی مصاحبه رادیوییم با رادیو بریزبین گفتم که یه فکرهایی برای ماهیتابه دارم، ولی الان میگم که اون فکر ها عملی نشد. یعنی اصلا نشد که روش کار کنیم و کلا فکر کنم که پیچیده شد :) . ولی از اون طرف یه موضوعی رو میخوام پیش بکشم و شاید کلا ماهیتابه رو ببرم سمت اون موضوع و یا شاید کلا یه وبلاگ دیگه راه اندازی کنم و این مطالب رو توی اون بنویسم و یا شاید هم این مطالب رو ویدیویی کردم و تبدیلش کردم به ویدیوبلاگ و یا یک کانال یوتیوب ولی فعلا منتظرم تا یه سری کتاب از ایران به دستم برسه تا مطالعات و تحقیقاتم رو بیشتر کنم و مطالب رو پیشاپیش تا یه جایی بنویسم که بتونم به صورت مرتب پست بذارم و یا ویدیو بسازم. هنوز هیچ نظری در مورد نحوه پیاده سازی این مطالب و زمان شروع اون نمیتونم بدم.

موضوع این مطالب بر میگرده به خود ما ایرانی ها و نکاتی در مورد جامعه و فرهنگ ایرانی رو پوشش میده. بر خلاف چیزی که الآن مد شده که اکثرا ملت دارن مینیمال مینویسن و مینیمال میخونن که اونا هم غالبا جملات کوتاه طنز و و شاید به نوعی بی محتواست (مثل پ نه پ، این و اونه داریم و گیر دادن به سن یه سری افراد و …) مطالب من کاملا جدی، طولانی و احتمالا برای خیلی از ما ، برخورنده خواهد بود. این واکنش همه گیر مینیمال های طنزآمیز از دید من همون داستان اندر احوالات گوز که قبلا توی این وبلاگ در موردش نوشتم (روی لینک کلیک کنین تا بخونینش) و به نظرم درد چندانی رو دوا نمیکنه البته اینم بگم که من با طنز و کمدی نه تنها مخالف نیستم بلکه کاملا موافقم ولی نه اینکه تمام زندگیمون بشه مینیمال اونم منحصر به فیس بوک!

این نکته رو هم بگم که نباید فراموش کرد که با توجه به مطالب به اشتراک گذاشته شده توسط افراد در فیس بوک (که عموما کپی شده از یه سری صفحه درست شده به همین منظوره) و هزاران لایکی که افراد به همین جملات کوتاه خنده دار و علی الخصوص عاشقانه، کپی شده و بعضا تکراری میزنن، به نظر میاد که درد اصلی مردم ایران، خیانت عشقشون، نرسیدن به عشقشون (خصوصا عشق اول) و یا دوری از عشقشونه و انگار اگه این معضل حل بشه، همه ایرانیان عزیز دیگه خوشبخت میشن! به قول یکی از دوستام، بخدا خوشبختی فقط عشق بازی نیست. من خودم نه به عشق اولم رسیدم، نه الآن زندگیم از ثبات آنچنانی و خاصی برخورداره و نه به موفقیت آنچنانی و جهانی دست یافتم، ولی احساس نمیکنم که بدبختم. دوستای خوبی دارم، خانواده خوبی دارم، و مهمتر از همه زندگیم توی مسیری که براش برنامه ریزی کردم داره پیش میره و قدم به قدم هدف های زندگیم دارن تیک میخورن و همین باعث میشه که نه تنها حس نکنم بدبخت و بیچاره و مفلوکم، بلکه کلی هم حس میکنم که خوشبختم. چون به نظر من و همینطور به نظر پارازیت و گروه ایندو، ناله شبگیر یا همون غر زدن که جز لاینفک زندگی ما ایرانیاست، نه تنها دردی رو دوا نمیکنه، بلکه باعث میشه که آدم حس بدبختی بکنه. هم غر زدن، هم غر شنیدن این خصوصیت رو دارن و چون مدتهاست که تصمیم گرفتم تا جایی که میتونم غر نزنم و تا جایی که میتونم غر نشنوم، برای همین احساس میکنم که خوشبختم!

حالا امیدوارم که بتونم در آینده ای نامعلوم، مطالب رو اون جور که فراخور مخاطب هام هست، آماده و عرضه کنم، تا بلکه بتونم به زعم خودم قدمی هر چند کوچیک و هر چند نامحسوس، در راستای تمیز کردن قسمتی از زشتی های فرهنگی و اجتماعیمون و اعتلای ایران عزیز که خودم هم چیزی نیستم غیر از یک ایرانی، بردارم. باور کنید که نیّتم خیره! :)

اینم یه داستانی که نمیدونم کی نوشته و کی ترجمه کرده، ولی شاید به نوعی حسن ختام خوبی باشه برای این پست و حتی شاید ماهیتابه، البته که هیچ چیز قطعی نیست، فعلا فقط میخوام بخونم و فکر کنم!!!

صبح خیلی زود مردی در ساحل راه می رفت. او دید که در اثر مَد صد ها ستاره دریایی به ساحل کشانده شده اند و بعد از پایین آمدن آب در خشکی باقی مانده گیر کرده اند. مد تازه تمام شده بود و ستاره های دریایی زنده بودند. اما او می دانست با بالا آمدن آفتاب همه آنها خواهند مرد. او چند قدم جلوتر رفت یکی را برداشت و در آب انداخت. درست پشت سر او مردی در حال پیاده روی بود آن مرد تا این کار را دید شگفت زده شد خود را به او رساند و از او پرسید چکار می کنی؟ اینجا صد ها ستاره دریایی هست به چند تای آنها می خواهی کمک کنی؟ چند دقیقه دیگر آفتاب بالا می آید و همه آنها خواهند مرد تو فقط چند تای آنها را می توانی نجات دهی چقدر فرق می کند. اما مرد پاسخی نداد چند قدم آنطرف تر رفت و یک ستاره دریایی دیگر برداشت و در آب انداخت. سپس برگشت و گفت برای این یکی خیلی فرق می کند!

به سنت همیشگی،
شب خوش

مصاحبه

2011-06-25T16:04:00.000+10:00

هفته پیش رفتم مصاحبه با رادیو 4EB. خیلی تجربه جالبی بود و جا داره که اول از همه از علی نیک خواه عزیز تشکر کنم که من رو دعوت کرد به برنامه اش و همینطور از بقیه دوستانی که اونجا زحمت میکشن که من افتخار آشنایی با برزو، رضا، مهسا و بهروز عزیز رو داشتم. قسمت مصاحبه من حدودا از دقیقه ۳۰، شروع میشه بعد از آهنگ گوگوش و مدتش هم هفت دقیقه است.

برای شنیدنش روی لینک زیر کلیک کنید:

http://soundcloud.com/hamrah-4eb/hamrah-59

شب خوش

ماهیتابه جهانی

2011-06-13T00:05:00.001+10:00

یهو میرم سر اصل مطلب:

الآن حدود دو سالی میشه که من این ماهیتابه رو دارمش (حدود یکسال هم هست که کانتر روش نصب کردم تا ببینم که توش چه خبره) و با توجه به اینکه مبادله لینک وبلاگی زیادی با کسی ندارم، و اکثرا خواننده هام و البته نه همشون از لینک پست شده توی فیسبوک میان به ماهیتابه سر میزنن، تعداد طرفدارای ماهیتابه کم هم نیست!‌ موضوعی که هست اینه که دقیقا توی شرایطی که بنا به یه سری دلایل تصمیم گرفته بودم که برای همیشه ماهیتابه رو بذارم توی کابینت و باهاش خداحافظی کنم، یه اتفاقی افتاد که باعث شد نه تنها از تصمیمم منصرف بشم، بلکه سعی کنم که بیشتر بهش بپردازم.

و حالا اون اتفاق چیه؟ از طرف مجله رادیویی همراه (رادیو 4EB کویینزلند)، دعوت شدم تا برم اونجا و در قسمت معرفی وبلاگ برنامه، در مورد ماهیتابه صحبت کنم، هنوز جزییاتش معلوم نیست، ولی خیلی هیجان زده ام!

همین ...

جزییات این داستان رو متعاقبا اعلام خواهم کرد! :)

شب خوش

یک پست تکنولوژیک

2011-06-05T22:48:00.002+10:00

در این که شبکه های اجتماعی الآن جزءی از زندگی خیلی هامون شدند که شکی نیست. مطمئنا فیس بوک موفق ترینشون هم بوده که تونسته به این ابعاد گسترش پیدا کنه. از امکاناتی که شبکه های اجتماعی دیگه ارائه میکردن که فیسبوک همیشه سعی کرده این امکانات رو ارائه نکنه میشه به اینکه چه کسی پروفایل شما رو دیده و اینکه چه کسی شما رو مخفی و یا از لیست دوستانش پاک کرده اشاره کرد. در مورد دو تای اول که هنوز هیچ راه حلی ارائه نشده چون فیسبوک خیلی شدید داره با این داستان مقابله میکنه ولی در مورد آخری قضیه فرق میکنه.

شاید تا حالا متوجه شدین که تعداد دوستان شما مرتب کم و زیاد میشه. برای همین من الان میخوام یه روشی رو یاد بدم که توسط اون میتونین بفهمین که چه کسی شما رو حذف کرده و اینکه چه کسی پروفایل خودشو غیرفعال کرده. البته این روش عطف به ما سبق نمیکنه و از وقتی که راه اندازی شد به بعد عمل میکنه. یه نکته دیگه ای هم که هست اینه که این روش در مورد مرورگری که استفاده میکنین پیاده میشه و باید روی کامپیوتری باشه که همیشه ازش برای رفتن به فیس بوک استفاده میکنین. یه نکته دیگه هم اینکه چون مایکروسافت همیشه یه جای کارش میلنگه روی اینترنت اکسپلورر قابل استفاده نیست چون امکانات کمکی اینترنت اکسپلورر خیلی ضعیفه و کلا زیاد قابلیت Customize شدن نداره و در مورد چهار مرورگر فایرفاکس، کروم، سافاری و اپرا قابل اجراست. من اینجا میخوام روش فایرفاکس رو یاد بدم چون مرورگری که من خودم استفاده میکنم و در مورد بقیه هم هیچ آشناییتی ندارم. اگه از اون مرورگر ها استفاده میکنین روش راه اندازی Unfriend Finder رو از گوگل بپرسین و مطمئن باشین که خیلی راحت بهتون یاد میده! روش کار خیلی ساده است.

----------------------------------------------------------------------------------------

اول اینکه باید برنامه کمکی GreaseMonkey رو دانلود و اجرا کنید و یک بار مرورگر رو بسته و مجددا باز کنید.

----------------------------------------------------------------------------------------

مرحله بعدی مربوط میشه به نصب کد برنامه Unfriend Finder. به لینک مربوطه رفته و برنامه را نصب کنید و مجددا فایرفاکس را بسته و باز کنید.

----------------------------------------------------------------------------------------

به صفحه فیس بوک خودتون وارد بشید و میبینید که اون بالا بین Profile و Account یک گزینه جدید باز شده به اسم Unfriends و همچنین پایین کنار چت یک آیکون جدید 1- اضافه شده.

----------------------------------------------------------------------------------------

کار تمام شد. از الآن به بعد هر کسی از لیست دوستان شما که پروفایل خودشو غیرفعال کنه و یا شما رو حذف کنه، یک اخطار قرمز کوچولو کنار Unfriends روشن میشه که با کلیک کردن روی اون میتونین ببینین که چه اتفاقی افتاده.
‫.‬
‫.‬
شب خوش

نیمه خالی

2011-06-01T13:22:00.000+10:00

این دو تا عکس رو دوست خوبم نادیا گرفته و نظری هم که خودش در مورد این عکس ها میده، همون اصطلاح معروف نیمه خالی و نیمه پر لیوانه. ولی من که این عکس ها رو دیدم، به یه نکته جالب دیگه برخوردم. اگه خوب و با دقت به این دو تا عکس نگاه کنیم، می بینیم که عکس سمت راست که تمرکز دوربین روی آب داخل گیلاسه، اطراف گیلاس، نرده ها و میز غذا محو افتاده و بر عکس توی اون یکی عکس سمت چپ، کاملا اطراف گیلاس آب، واضح و قابل تشخیصه.
نکته ای که بهش برخوردم این بود که گاهی اوقات تمرکز بیش از حد ما روی یه سری موضوعات، باعث میشه که نبینیم دور و بر اون موضوع چه اتفاقاتی در شرف وقوعه. بعضی اوقات احساس میکنم آدم بد نیست که بدبین باشه، نه این که نا امید باشه، نه، منظورم از بد بین شاید اینه که شل بگیره و شاید حتی یه جور دیگه به مسائل نگاه کنه. بابا مگه ما چقدر قراره زندگی کنیم که انقدر هم با سخت گرفتن و تمرکز رو یه سری مسائلی که مربوط به گذشته ماست بخواهیم روزهامونو از دست بدیم؟ هی بهم دیگه برچسب میزنیم! هی همدیگر رو به درستی و یا حتی به اشتباه متهم میکنیم و همین برچسب زدن ها و اتهام هاست که باعث میشه که با تمرکزمون روی اینها از خود اصل موضوع که شاید همون غذا خوردن دسته جمعی در یه محیط دلنشین رو نبینیم و فقط یه لیوان آب نصفه لکه دار رو ببینیم. پس پیشنهاد میکنم بیاییم برای یک بار و فقط برای یک بار هم که شده یه کوچولو بدبین باشیم و نیمه خالی لیوان رو ببینیم … ولی امیدوارانه!

مثل همیشه،

شب خوش

تانگو

2011-05-12T01:10:00.004+10:00

در این بحبوحه تکنولوژی و مولتی مدیا، چرا باید نوشته ها سوت و کور باشد. اصلا چرا نوشته باید از خود آدم باشد وقتی کسی چنین دلنوشته ای را به دنیا آورده ؟

تقدیم به تو از طرف تمام شاعرانی که شعرشان قبل از آنکه بسرایندش، میخواست همین را بگوید... مثل من!

.
.
شب خوش

رابطه لایک و جنسیت

2011-03-26T19:09:00.006+10:00

قبل از هر چیز سال نو و همچنین دهه نو مبارک. امیدوارم هر جای این کره خاکی که هستین روزاتون به بهترین شکلی که ممکنه شب بشه و بالعکس.

چند ماهی میشد که ماهیتابه رو از تو کابینت در نیاورده بودم و داشت واسه خودش خاک میخورد. نمیدونم چرا ولی نوشتنم نمی اومد. نه که مطلبی نداشته باشم، نه… انگار حوصله تعریف کردن و اینا نداشتم. ولی توی جشن سال نوی خودمون که تو یکی از کلابهای بریزبین بود، اتفاقی برام افتاد که دوباره هوس نوشتن کردم. برای بار دوم توسط ماهیتابه شناخته شدم. دوست جدید و عزیزم علی، نویسنده وبلاگ بسیار جالب، هوس انگیز و آموزنده سفالینه، من رو که دید گفت تو وبلاگ نداری؟ گفتم چرا و خلاصه که بقیه اش قابل حدس زدنه. برای همین یه جورایی دلم برای ماهیتابه ام تنگ شد یهو. اومدم و از تو کابینت درش آوردم و از توی بوک مارک های فایرفاکسم دگمه اش رو زدم، یکم فوتش کردم تا خاکش بره و گفتم یه چند خطی توش بنویسم شاید دوباره موتور نوشتنم روشن بشه.

میخوام که یه موضوعی رو در مورد فیس بوک به یه چالش کوچولویی بکشم و یه تفریحی بکنیم. اکثریت کسانی که این وبلاگ رو میخونن و کلا اکثر آدم هایی که الآن با کامپیوتر و اینترنت کار میکنن، الآن فیس بوک بازی هم میکنن. یه نکته ای که توی فیس بوک به چشم میخوره رابطه تعداد لایک با جنسیت شخص پست کننده است. خیلی وقته که این موضوع برام جلب توجه کرده، نمیدونم شما هم به این موضوع دقت کردین که پست هایی که خانوم های عزیز میذارن، چندین و چند برابر لایک و کامنت میگیره. مثلا عکس پروفایل، تقریبا هفتاد درصد لیست دوستان و چهل درصد لیست دوستان دوستان (اگه البته محدود نباشه) عکس جدید خانوم رو لایک میکنن و با کمی تخفیف در تعداد کامنت هم میدن و غالبا هم قربون صدقه اش میرن. من که تا حالا عکسهای پروفایلم بیشتر از چهار پنج تا لایک یا کامنت نداشته، حالا میگیم من زشتم و لایک کردنی نیستم و مطالبی که پست میکنم لوس و بی مزه اند، قبول … ولی حتی در یک رقابت برابر هم کفه ترازو به سمت خانوم های محترمه است. یه روز امتحان جالبی انجام دادیم. من یه استتوسی نوشتم که کلا از نزدیک به ششصد نفر دوست، شش نفر لایک کردند و دو نفر نظر دادند. چند ساعت بعد یکی از دوستانم که یکی از لایک کننده ها هم بود همون رو نوشت. از چهارصد نفر دوست او، هفده نفر این جمله رو دوست داشتن و هفت نفر هم نظر دادن. حالا اگه تا الآن به این قضیه دقت نکردین یه چند وقتی به این نکته توجه کنین تا ببینین که پست خانوم ها و پروفایل پیکچرشون چندین و چند برابر آقایون لایک میگیره! :) ... چرا؟؟؟؟

شب خوش

یک تجربه

2010-12-14T06:16:00.002+10:00

بعد از حدودا یکسال برگشتم ایران. اون مدتی که نبودم، اتفاقات زیادی هم برای من توی استرالیا و هم برای بقیه توی ایران افتاده بود. فارغ التحصیل شدنم -البته یکی از دوره هام-، دوستای جدید و خوب مثل نیما و وفا و نُوا، دل و جیگر و جوجه کباب و زولبیا و کلی هم مسائل عاطفی و احساسی برای من، عروسی علیرضا و سحر و برگشتن احسان از ونزوئلا و یه سری عروسی دیگه و یه چند مورد مرگ و جدایی و مسائل خوب و بد دیگه برای بقیه توی ایران اتفاق افتاد.

اولین باری بود که انقدر دور از خانه و خانواده و وطن و اتاقم و دوستان و رفقا بودم. وقتی که بر میگشتم واقعا از ته دل خوشحال بودم. از فردای اونروز هم دونه دونه دوستام اومدن و دوباره خونه ما پر شد از بچه ها و سر و صدا و سیگار کشیدنای مخفیانه تو اتاق من و پیتزای رادان و این چیزا! چند روز اول که واقعا نفهمیدم چجوری گذشت و شب چهارم اینا بود که رفتم خونه علیرضا و سحر و واقعا حس خوبی داشتم. خونه شون خیلی خوش سلیقه و صمیمی بود. هنوز خوابم هم درست تنظیم نبود و هشت نه شب خوابم میبرد، کلی زور زدم تا دوازده اینا بیدار موندم!

بعدش هم که سریع رفتیم شمال با همایون و احسان و شقایق و سارا و از هوای فوق العاده گرم و مطبوع شمال هم کلی استفاده کردیم و سهیل و آرزو هم به ما پیوستن و مسافرت بسیار آروم و دوست داشتنیی بود. بقیه اش هم که تا الان به شام بیرون و پوکر با سعید و پیوند و بابک و علیرضا و یکی دو تا دور همی گذشته و معلوم نیست که مسافرت دیگه ای در پیش باشه یا نه!

ولی یه نکته ای برام خیلی جالب بود. بعد از اینکه اون دو سه روز اولیه و جو تازه برگشتن و مهمون بازیها خوابید و به زندگی و رفاقت عادی پا گذاشتم، یه کم احساس کردم از همه دور شدم. در حدی بود که مامانم هم روزای اول اینو بهم گفت که انگار یکم همه چی عوض شده. دیگه با بابک که بودم مجبور بودم کلی فکر کنم تا یه موضوعی بکشم وسط و علیرضا رو هم باید در قالب مرد یه خونه میدیدم. خیلی حس عجیب و غالبا ناخوشایندی بود. از صمیمی ترین دوستام، از پدر و مادرم با وجودی که به لطف تکنولوژی هر روز ویدئوچت میکردیم، دور شده بودم. ولی این حس زیاد پابرجا نموند. دو شب که شام رو تو خونه با مامان بابام سر میز خوردم و یه شب که خونه بابک موندم و دو تا تماس تلفنی راه نزدیک با علیرضا و بقیه دوستام که داشتم، اون حس نزدیکی دوباره کم کم پیدا شد. دوباره الان میتونم تا صبح با بابک شر و ور بگیم و درد دل کنیم. دوباره میتونم با مامانم شوخی قلقلکی بکنم و منو بزنه و یا با بابام هم کل کل لفظی و خنده دار بکنم.

نتیجه ای که گرفتم این بود که درسته که آدما وقتی همدیگرو یه مدت طولانی نمیبینن، در ظاهر از هم دور میشن و وقتی با هم خلوت میکنن انگار حرفی ندارن که بزنن، ولی کسایی که یه زمانی بخش عمده زندگی ما ها رو تشکیل میدادن، کافیه یه مهلت کوچولو بهشون بدی تا دوباره بشن همه زندگیت. یه جمله ای خوندم که میگفت: تو دوری اما نزدیک، من از نزدیک های دور بیزارم. این که فقط کمتر از یکسال بود، ولی من مطمئنم اگه سالهای سال هم عزیزامو، کسایی که زندگی کردم باهاشون، کسایی که بزرگ شدم باهاشون رو نبینم، فقط کافیه چند روز باهاشون خلوت کنم، تا بشیم همون کسایی که شب رو با هم صبح میکردیم و صبح رو شب. به جرات هر چه تمام تر میتونم بگم که ببخشید آقای شاعر، ولی از دل نرود هر آنکه از دیده برفت، مگه نه؟!!!

شب خوش

غذای حاضری

2010-10-22T00:21:00.007+10:00

دیدی بعضی روزها در یخچال رو باز میکنی که غذا درست کنی، میبینی که چند تا چیز تو یخچال هست که به تنهایی غذا نمیشه ولی خودش به تنهایی یه دنیا می ارزه؟ مثلا یه تیکه فیله مرغ داری، یه گوجه، یه بادمجون سرخ شده، سبزیجات پخته شده و تخم مرغ و لوبیا سبز گوشت چرخ کرده و ذرت و پنیر پیتزا که هر کدومش هم یه ذره است. اینا رو همه رو باهم میریزی تو ماهیتابه تا یه غذای هردمبیل درست کنی و آخرش هم اصولا چیز خوشمزه ای از آب در میاد. منم الآن همون حس رو دارم. میخواهم چندتا مطلب بی ربط به هم رو بنویسم و بریزمشون روی این صفحه ماهیتابه. نه از نظر نگارش ممکنه بهم بخورن، نه موضوع، نه هیچ چیز دیگه ای، فقط چند تا پست جداگونه زیر یک سقف.
…

کنسرت:

دوشنبه که رفتم کنسرت مطالیکا. گروهی که بیست سالی میشه که باهاشون دارم زندگی میکنم و بالاخره از نزدیک دیدمشون. توضیح زیادی نمیدم، چون واقعا در دایره لغات نمی گنجه. فقط میتونم بگم که از بهترین شب های عمرم بود و تخلیه شدم، مخصوصا با سو کلوز نو متر هاو فار!
‫...‬

چهار عمل اصلی: {نمیدونم مال کیه، ولی شرح حال این روزای منه}

‎‫پس در این راه، به وحدانیت و یگانگی بیاندیش‬
‎من اگر " یک " تو اگر " یک " بیا در هم ضرب شویم
‎یا هرآنچه داریم و هرچه هستیم را
‎بین خود تقسیم کنیم، تا یکی شویم
‎چون از هم کم شویم، چیزی برجای نمیماند
‎و چون جمع گردیم به ثنویت رسیم
‎دو خط موازی تا ابد اگرچه در کنار هم
‎ازهم دورند
‎بی امید وصال‫!‬
…

شهرت:

چند وقت پیش جایی دعوت بودیم که عموما ایرانی بودند. خیلی از دوستان رو نمیشناختیم و تازه داشتیم با هم خوش و بش میکردیم که یه خانمی به من گفت: من شما رو میشناسم! وقتی این حرف رو شنیدم، سریعا توی دیتابیس چهره هام دنبال یه قیافه ای گشتم که با گوینده همخونی پیدا کنه. بعد که چند لحظه ای که تلاش مذبوحانه کردم و به نتیجه ای نرسیدم، به من گفت: شما وبلاگ نمینویسین؟ من از تعجب شاخ در آوردم. گفتم چرا ولی چطور؟ گفت اتفاقا چند روز پیش بود که به شوهرم گفتم من یه جایی خوندم که دو تا دانشجو اینجا برای درست کردن شیلنگ توالت ماجرا ها داشتند!!! ادامه داد که قبل از اینکه بیان بریزبین سرچ میکرده و وبلاگ من رو دیده و از قیافه کج و کوله من، من رو شناخته! خیلی حس جالبی بود! برای اولین بار که به واسطه چیزی غیر از فیزیکم شناخته میشدم. واقعا حس خوبی بود. الآن هم از فرصت استفاده میکنم و از همینجا به شقایق و یوسف و دختر گلشون مهرآوه سلامی عرض میکنم.
…

‎‫

فروغ:‬

‎‫آری آغاز دوست داشتن است…‬
‎‫گرچه پایان راه ناپیداست…‬
‎‫من به پایان نیندیشم…‬
‎‫که همین دوست داشتن زیباست! ‬

‎‫این شعر هنوزم سر جاشه!‬
‫…‬

‎‫ایران:‬

‎‫دوباره دارم میرم ایران. حدود بیست و چند روز دیگه عازم تهران میشم و ترافیک و استرس و شلوغی و خانواده و دوستان و پیتزای پنتری! دوباره کل وسایل باید جمع بشه، خونه تحویل داده بشه و فرودگاه و پرواز و چند ماه خوب در کنار همه و دوباره خداحافظی و رسیدن به اینجا و دنبال خونه گشتن و هزار و یک بدو بدوی دیگه! این زندگی منم شده یه لوپ! کی تموم میشه خدا میدونه! لوپ رو میگما، نه زندگیمو! ‬
‫…

‬
‎
میس آندرستدینگ اور سیمپلی، میس یو‫:‬

‎چقدر بده که آدما دچار سو تفاهم میشن‫!‬ تو رو جان هر کی دوست دارین، تا جایی که میتونین با‎ کسایی که براتون مهم هستن شفاف و باز و رک و راست حرف بزنین که دچار سو تفاهم نشین‫.‬ من شدم، به شما میگم نشین‫!‬ خیلی دردناکه وقتی که در اوج دلتنگی تازه میفهمین که هیچ چیز اون چیزی نیست که به نظر میاد، ولی الآن چند ساله که داره مثل خوره جونتون رو میخوره‫!‬

‎‎‫تا جایی که میتونین‬ حرف بزنین...
‫

مستقیم، رک و راست، رو در رو، صادقانه و بی تعارف
...

غذا حاضر است ... نوش جان

بمیرید قبل از آنکه کشته شوید

2010-10-08T00:09:00.000+10:00

صفر

اصولا فکر میکنم تا الآن کسانی که ماهیتابه رو ورق میزنن فهمیدن که من با یه سری ایده ها و مسائل مثل قسمت و یا سرنوشت و اینا مشکل بنیادین دارم و فکر میکنم که درصد بالایی از زندگی ما در دست خود ماست و اون درصد اندکیش که دست ما نیست، در دست طبیعت و یا بقیه افرادیه که توی این دنیا نقشی داشتند و دارند. نکته ای که به نظر من حائز اهمیته اینه که در راستای همون تاثیر پروانه ای و تئوری اغتشاش، هر اتفاقی که توی زندگی ما میوفته، من معتقدم که یه دلیل دنیوی پشتشه و چون خیلی از اوقات منشا این اتفاق برای ما گم و ناشناخته است، برای همین ما به مسائلی همچون سرنوشت، قسمت، کارما، دعا، نفرین، حاجت و الی آخر ‪رجوع‬ میکنیم.

یک

آدمیزاد موجود بسیار عجیبیه و بارها شده که بعضی از آدمها تونستن با کارهای حیرت آوری که انجام میدن، باعث حیرت و حسودی میلیاردها آدم دیگه بشن. دوست دارم چند تاشونو اینجا معرفی کنم.

استفن هاوکینگ: فکر میکنم با این کتابی که اخیرا منتشر کرد، تقریبا همه اسمشو شنیدن. دانشمندی که در دوران جوانی دچار یه بیماری لاعلاج سیستم اعصاب شد که کل بدنش منهای یک انگشت و کمی عضله های فکش فلج میشن. این بشر، یکی از بزرگترین دانشمندان فیزیک کل تاریخ محسوب میشه.

لانس آرمسترانگ: قهرمان هفت دوره دوچرخه سواری دور فرانسه که تمامی قهرمانی هاش رو بعد از یک دوره شیمی درمانی سنگین بخاطر سرطان بیضه که به ریه ها و مغزش هم رسیده بود، بدست آورده.

ریک آلن: درامر گروه هارد داک Def Leppard که بعد از ضبط اولین آلبوم، در اثر سانحه رانندگی یه دستش رو از دست میده و بعد از مداوا، یه ست جدید درامز سفارش میده که بیشتر از پا استفاده میکرده تا ست های معمولی و گروه هم پنج سال صبر میکنن تا اون راه بیوفته و تا همین امروز هم درامر گروه باقی مونده.

ژان دومنیک بابی: ادیتور مجله فرانسوی که دچار حمله مغزی میشه و بیست روز به کما میره و بعدش که به هوش میاد، تنها و تنها یه پلکش کار میکرده. به کمک پرستار هاش و زدن دویست هزار پلک تونست کتاب Diving bell and the butterfly رو بنویسه که ازش در روز اول بیست و پنج هزار نسخه فروخته شد و متاسفانه دو روز بعد از انتشار بخاطر ذات الریه به ملکوت اعلی پیوست.

لودویگ فن بتهوون: فقط در همین حد کافیه که سیزده سال آخر عمرش رو ناشنوای مطلق بود.

فردی مرکوری: در اوج بیماری و مشکلات فیزیکی، تنها چند ماه قبل از مرگش بود که برایان می، گیتاریست گروه Queen آهنگ Show Must Go On رو مینویسه و مطمئن بوده که فردی از پس خوندن این بر نمیاد. ولی وقتی فردی آهنگ رو میشنوه، با یک حال داغون از مریضی و البته یک بطری ودکا، آهنگ رو در یک برداشت بدون کوچکترین اشکالی میخونه و از استودیو میاد بیرون.

دو

خیلی زندگی پر افتخاری ندارم ولی دوست دارم یکی دو تا خاطره از خودم رو تعریف کنم‪

من دوران دانشجوییم توی قزوین، دوران فوق العاده ای بود. تجربه ها و اتفاقاتی برای من و دوستانم افتاد که تا عمر دارم امکان نداره شبیهشون برام تکرار بشه. فقط یه مشکلی وجود داشت. اونم این بود که سال چهارم که تموم شد، اکثر دوستام فارغ التحصیل شده بودند و من سی و سه واحد افتاده بودم و سه ترم مشروط بودم و معدلمم زیر ۱۲ بود. یه روز با خودم نشستم فکر کردم که خجالت بکش! ببین چه گندی داری میزنی توی زندگیت. یه ترم دیگه مشروط بشی اخراجت میکنن و این حرفا! سال آخر یه بیست، دو تا نوزده و نیم گرفتم و معدل ترم آخرم شونزده و خورده ای بود و تونستم که با افتخار سال آخرم رو تموم کنم و بیام تهران!

تابستون بود و از طریق دوستم سپند که گیتاریست (بیس) گروه کنترل هم هست با این گروه آشنا شدم. رفت و آمدم با بچه ها زیاد شد و تصمیم گرفتیم که یه کلیپ بسازیم. من توی یه دوران دو هفته ای شاید اون آهنگی که میخواستیم براش کلیپ بسازیم رو بیشتر از چهارصد بار گوش دادم تا بتونم براش یه سناریوی خوب بنویسم. همه چیز روی کاغذ آماده شد و با یه وسیله ای که توی کارخونه با لوله آب و وزنه ساخته بودم و به نوعی کار استدی کم را انجام میداد، یکی دو بار تمرین کردیم و به نظر همه چی خوب میومد که بنا به تنبلی و نه هیچ دلیل مشخص دیگه ای، کار پشت گوش انداخته شد و هیچ کلیپی ساخته نشد.
زمستون شد و من نتیجه امتحان آیلتس هم اومد و مطمئن شدم که به زودی از ایران خواهم رفت. دوباره به فکر این کلیپ افتادم. با بچه ها صحبت کردم کماکان مشتاق بودند. چند جا رفتم برای دیدن لوکیشن و هیچ جا به دلم نمی نشست. تا اینکه دوست خوبم رعنا، بهم روستای امامه در لواسان رو نشون داد. یک دل نه صد دل عاشق اونجا شدم و عید شد و بعد از عید دوباره یه جلسه خیلی جدی با بچه های کنترل گذاشتم و قرار شد که این دفعه دیگه بسازیم.
آهنگ عوض شد، سناریو عوض شد و فقط لوکیشن ثابت موند. برای اون ایده جدیدی که به ذهنم رسیده بود به دو تا وسیله احتیاج داشتم. اونا رو طراحی کردم و به کمک بچه های کارخونه، توی کارگاه تراشکاری با میلگرد و لوله و بلبرینگ و جوشکاری و ماشین کاری و اینا ساختیمشون و آماده شدند. یکیش که پایه فیلمبرداری داخل کامیون Car Mount بود که روی پایه آینه کامیون ایسوزو ساخته شد و فقط ما پیچ های میله آینه کامیون اجاره شده رو باز کردیم و این رو بستیم اونجا. دومیش هم برای همون نمای یک ثانیه ای که حرکت سیصد و شصت درجه دور گیتاریست اصلی گروه زده میشه به کمک انواع بلبرینگ و لوله آب و شفت و پیچ و مهره، دستگاه آماده شد.
شاید یه چیزی نزدیک به دو ماه ذهن من فقط و فقط کلیپ بود و داشتم توی ذهنم و روی کاغذ، لحظه به لحظه روز فیلمبرداری رو مرور میکردم. دقیقا میدونستم که چی کار میخوام بکنم و همه چیز توی ذهنم برنامه ریزی شده بود. شب فیلمبرداری شد و همه وسایل از سه نقطه تهران اجاره شد و صبح ساعت پنج راه افتادیم به سمت امامه. قرار بود از ساعت هفت فیلمبرداری با خالی کردن وسایل توسط بچه ها شروع بشه.
ولی این اتفاق نیوفتاد. چون تا ساعت ده صبح بارون میبارید!! باورم نمیشد که حاصل دو ماه فکر و این همه زحمت فیزیکی بخاطر اتفاقی که من هیچ کاری در موردش نمیتونستم بکنم داشت از بین میرفت. نیمه دوم خرداد، بارون سیل آسا! تا ده صبر کردیم که بارون بند اومد و فیلمبرداری شروع شد. با وجودی که سه ساعت زمان رو از دست داده بودیم ولی تونستیم بیشتر از نود درصد نماهایی که لازم داشتم رو بگیریم و میتونم بگم علتش همین آمادگی ذهنی و فیزیکی من و بچه ها برای کاری که میخواستیم بکنیم بود. البته اینجا از کاوه هم باید تشکر کنم که اگه اون نبود واقعا شاید کل پروژه مختل میشد، هم حضور فیزیکیش و هم حضور فکریش کمک شایانی به من کرد. در نهایت چند هفته ای هم تدوینش طول کشید و کلیپ آماده شد.

سه

کلا بیوگرافی آدم های معروف و کسایی که یه حرکتی توی زندگیشون انجام دادن و موفق بودن، برام همیشه جالب بوده. علاوه بر اون من از جمله هایی که آدما به عنوان سخنان نغز میگن هم خوشم میاد. نمیدونم متوجه شدی یا نه که تمام اون آدمایی که ذکر کردم، این شرایط غیرعادی رو به صورت مادرزادی نداشتند و طعم زندگی عادی زیر دندونشون بوده. هر چند که چند روز پیش اینجا یه دختر بسیار زیبا و بلوند استرالیایی رو دیدم که داشت از ATM پول میگرفت و چشمام داشت از حدقه میزد بیرون. چون این دختر بطور کلی دست نداشت! از این جور آدم ها هم خیلی زیاد توی دنیا اومدن و رفتن که با نقیصه ای مادرزادی به دنیا اومدن و تونستن کارهایی رو انجام بدن که من و خیلیای دیگه عمرا خوابشم نمیبینیم!

چهار

من کلا عادت دارم که برای هر کار و هر تصمیمی که میخوام بگیرم، تا جایی که مغزم جواب میده، رویا پردازی میکنم و سعی میکنم تمام جوانب رو که از دید من ممکنه مشکل ساز بشن رو پیش بینی کنم و اون داستان رو به بهترین شکل ممکن توی ذهنم تموم میکنم. جالبه که در مورد مسائلی که فقط به خودم مربوط میشه، معمولا کمتر به مشکل بر میخورم تا مسائلی که به یه نفر دیگه هم برای انجام دادنش نیاز هست. منظورم کارهایی مثل درس، محل زندگی، کار، و حتی ساخت کلیپ که کاملا همه بار فکر کردنشو خودم به دوش کشیدم، غیر از تدوین آخر که کمی با نظرات کاوه، تعدیل شد. ولی مسائلی مثل برنامه ریزی برای مسافرت، برنامه ریزی های مهمی که با افراد خاصی توی زندگیم باید انجام بدم، و برنامه ریزی برای مسائل کاری، درسی و غیره که مجبورم با حداقل یک نفر در تعامل باشم به مشکل میخورم. عموما به من گفته میشه که تو خیلی خوشبینی، عمرا اینجوری جواب نمیده، سخته حوصلشو ندارم، زیادی از حد رویاییه و هزار و یک جمله نه چندان مثبت دیگه که عموما هیچ دلیل قانع کننده ای هم براش گفته نمیشه.

پنج

آزاد اندیشی Freethought میگه که هر چیزی باید توی دنیا یک منشا منطقی، علمی و یا علیتی داشته باشه ولی میخوام بدونم، اون مثالهایی که از در مورد همون پنج شش نفر نوشتم، با منطق من و تو جور در میومد؟ دوست دارم بپرسم چند بار بخاطر یه سردرد یا شکستگی ناخن انگشت کوچیکه، یه کاری رو که باید انجام میدادیم رو انجام ندادیم؟ واقعا فکر نمی کنی که ما ها فوق العاده لوس تشریف داریم که باید همه چیز بر وفق مرادمون باشه؟ پس تلاش کردن و جنگیدن برای رسیدن چی میشه؟ دویست هزار پلک برای یه کتاب! هیچ وقت فکر کردیم که این همه آدمی که یه کاری انجام میدن، این همه آدمی که به عشق زندگیشون که میتونه شخص باشه، یا افتخار انجام دادن کاری یا تصاحب چیزی میرسن، چه چیزی بیشتر از من و تو دارن؟ آره بعضی از آدما خیلی کله خرن، بعضی آدما قلدرن، بعضی آدما باهوشن ولی من تنها فرقی که توی آدما میبینم، توی درصد پشتکار و اصرارشون برای رسیدن به هدفشونه. آموختن درماندگیت یادته (پست قبلی)؟ من اعتقاد دارم که آدما اگر واقعا بخوان کاری رو انجام بدن، چیزی یا کسی رو بدست بیارن، مهم این نیست که اون هدف چقدر دور و سخت و غیر قابل دسترس، بهش میرسن. و این هم به نظر من با آزاد اندیشی منافاتی نداره، چون این علم و منطق و علیت ما آدماست که روز به روز داره وسیع تر و پیشرفته تر میشه!

شش

توی فیلم Fight Club یه سکانسی داره که معروف شده به قربانی کردن انسان. Tyler Durden که نقششو براد پیت بازی میکنه، به صورت تصادفی به یه پسری توی بار گیر میده و بعد از چند دقیقه که تفنگ رو پشت سرش گذاشته ازش سوال هایی مثل اینکه چرا درس رو ول کردی و میخواستی چی کاره بشی و اینا می پرسه و مدام بهش میگه تا چند لحظه دیگه کشته خواهی شد. بعد از چند دقیقه پر تنش، تصدیقش رو میگیره و میگه اگه از فردا بر نگردی سر کلاس و درست رو تموم نکنی، آدرست رو دارم، کشته خواهی شد. حالا برو.
همراه تایلر سرش داد میزنه که این چه شوخی احمقانه ای بود که با این بدبخت کردی، تایلر جواب میده، حال اون رو ما نمیتونیم الآن درک کنیم. فردا صبح، اون بهترین صبحانه عمرش رو خواهد خورد.

این مثالی بود از تیتر غیر متعارف این پست. دقیقا مثل کسی که روزی یه پاکت سیگار میکشه ولی به محض اینکه سکته میکنه، تازه میترسه و ترک میکنه ما ها همه از روی روزمرگی، تنبلی، ترس، درماندگیت، بی حوصلگی، عادت و خیلی دلایل دیگه، به یه سری از مسائل زندگیمون که حتی شاید یه زمانی برامون بسیار ارزشمند هم بودند، بی توجهی میکنیم. بی دلیل مشخصی میترسیم رویا پردازی کنیم. دست روی دست میذاریم تا بلکه اون اتفاق خوب، اون آدم رویاهامون، اون کار پر درآمد، اون نمره ممتاز و خیلی چیزای دیگه از توی تخم مرغ شانسی برامون در بیاد بیرون، غافل از اینکه روز به روز داریم کشته تر میشیم. ولی اگه یه نفر مثل همین تایلر دردن توی زندگیمون پیدا میشد که اون تفنگ رو پشت سرمون میذاشت و ما رو از این مرگ تدریجی میکشت و به زندگی بر میگردوند، واقعا خوشبخت میشدیم.

هفت

ادیسون با بیشتر از هزار اختراع ثبت شده میگه: من تا الآن شکست نخورده ام، فقط ۱۰۰۰۰ راه اشتباه رو شناسایی کردم.

شب خوش

یک نعلبکی پر از روان

2010-09-23T19:36:00.004+10:00

من همیشه به مسائل روانشناسی علاقه داشتم، اینکه چرا آدمها تحت شرایط مختلف عکس العمل های گوناگون نشون میدن یا اینکه آدمهای مختلف توی شرایط خاص یکسان، عکس العمل هاشون فرق داره. همیشه جسته و گریخته راجع به این مسائل مطلب میخونم و سعی میکنم حداقل توی خودم این نکات رو شبیه سازی کنم.
این ترم یه درسی ما داریم به اسم مدیریت منابع انسانی و این درس توسط سه تا استاد تدریس میشه که یکیشون که اتفاقا خیلی با مزه هم هست، بیشتر در مورد همین مسائل روانشناسی صحبت میکنه. نکات زیادی رو هر جلسه عنوان میکنه مثل پارادوکس آبلین Abilene Paradox ، تجربه زندان استنفورد Stanford Prison Experiment، مدل والدین - فرد بالغ - فرزند Parent-Adult-Child Model، پنجره جوهاری Johari Window ، آموختن درماندگیّت Learned helplessness و غیره. حالا این مسائل چی هستن:

پارادوکس آبلین:
یه روز یه زن و شوهر به همراه پدر زن و مادر زن، در بالکن خانه ای در تگزاس در هوای مطبوع بعد از ظهر تابستانی در سایه نشسته بودند و گپ میزدند. پدر زن برمیگرده میگه: نظرتون چیه که بریم آبلین غذا بخوریم و برگردیم (آبلین اسم یه شهری بوده که از تگزاس هفتاد کیلومتر فاصله داشته). عروس بر میگرده میگه که من موافقم. شوهر با وجودی که علاقه ای به رانندگی در گرما نداشته و دوست داشته که در همین بالکن استراحت کنه، به این فکر میکنه که باید خودم رو تابع جمع نشون بدم و مسائل شخصی رو در نظر نگیرم، میگه من هم موافقم ولی باید ببینیم که مامانت چی میگه. مادر زن هم میگه من هم خیلی وقته که اونجا نرفتم، فکر خوبیه.
هر چهار نفر سوار ماشین میشن و در هوای گرم تابستانی و جاده بسیار ناهموار و باد توام با شن به آبلین میرسند و غذا میخورند و کیفیت غذا هم افتضاح بود و همه ناراضی بودند.
وقتی برمیگردن خونه، یکی از اونها به دروغ میگه که مسافرت خوبی بود، مگه نه؟ البته اون کسی نبود غیر از مادر زن که اون هم علاقه داشت که خونه بمونه ولی چون سه نفر قبلی موافق بودند، توافق کرده بود. داماد میگه واقعیت اینه که من خیلی دلم نمیخواست که بریم ولی چون دیدم بقیه دوست دارن گفتم که ساز مخالف نزنم. همسرش میگه من فقط خواستم که با گروه باشم وگرنه تو این گرما دیوانگی بود تا اونجا رفتن. و در آخر پدر زن گفت من فقط این پیشنهاد رو دادم چون فکر کردم ممکنه حوصلتون سر رفته باشه. و وقتی این صحبت ها تموم شد، اونا فهمیدن که این چهار نفر کاری رو کردن که هیچ کدوم تمایل به انجام دادنش نداشتن و فقط برای با جماعت بودن این موافقت رو انجام دادن. نمونه دیگه این مدل رو روانشناس ها به بسیاری از ازدواج ها نسبت میدن که عروس و داماد واقعا علاقه ای به ازدواج ندارن و فقط بخاطر این که مثلا چون چند سال با هم زندگی کردن و همه انتظار دارن که با هم ازدواج کنن، تن بهش میدن.

زندان استنفورد:
یک روانشناسی یه مدلی رو میخواسته امتحان کنه و برای همین از بین صد ها دانشجو که مورد بررسی روانشناسی قرار میده، بیست و چهار نفر مرد رو انتخاب میکنه که به نظرش از همه سالم تر و ثابت قدم تر و از لحاظ روحی استوار ترن. به صورت تصادفی اون ها رو به دو گروه زندانی و زندان بان تقسیم میکنه و در زیرزمین دانشگاه یک زندان رو شبیه سازی میکنه و زندانی ها رو به کمک پلیس برای هر چه بیشتر واقعی تر شدن این آزمایش در خونه شون دستگیر میکنه و به زندان می اندازه. زندانیان با زنجیر پا به زندان می افتن و زندان بانها با یونیفورم و باتوم نگهبانی میدن. این تجربه قرار بوده که دو هفته ادامه پیدا کنه و هیچ آسیب فیزیکی هم قرار نبوده که زده بشه. بعد از تنها سی و شش ساعت ورق برمیگرده و آنچنان این بیست و چهار نفر در نقش خودشون فرو میرن که چند نفری درخواست انصراف میدن، توهین و بدرفتاری به شدت زیاد میشه. یه عده از زندانیان نقشه فرار میکشن، زندانیان حتی مورد تجاوز همدیگه قرار میگیرن و اعتصاب غذا میشه و در نهایت انقدر از کنترل خارج میشه که کل این پروژه بعد از شش روز تعطیل میشه. و نتیجه ای که گرفتن این بود که انسان ها خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر میکنن تحت تاثیر محیط و جو قرار میگیرن، البته که خیلی انتقاد به این تجربه وارد کردن، ولی چیزی بوده که اتفاق افتاده.

مدل والدین، فرد بالغ، فرزند:
راجع به این موضوع خیلی مفصل صحبت نمیکنم چون بحث خیلی وسیع و گسترده و پیچیده ایه، ولی خلاصه اش اینه که آدم ها در برخوردشون با بقیه یکی از سه حالت والدین (که برای راحتی نوشتن از این به بعد پدر مینویسم)، فرد بالغ ‪و یا کودک رو به خودشون میگیرن. پدر همیشه سعی میکنه که قدرت رو بدست بگیره و چون ترازوی قدرت به نفع اون سنگینه، برای همین انتظار داره که ازش اطاعت بشه، نکته ای که وجود داره، معمولا برای اینکه وجهه خودش رو حفظ کنه، تا آخرین جایی که براش ممکنه، سعی میکنه که حرفش رو عوض نکنه و قدرت خودش رو به نمایش بذاره. از اون طرف کودک همیشه سعی میکنه که از زیر بار مسئولیت در بره و گاهی پرخاشگری میکنه و تا جایی که بتونه لی لی به لالای پدرش نمیذاره. البته که این رابطه توش دروغ هم نمود زیادی داره، هم از طرف پدر برای اثبات حقانیت خودش و هم از طرف کودک برای فرار از بار اتهام، مسئولیت و هر چیز دیگه ای. البته که یه نفر سومی هم هست به اسم آدم عاقل و بالغ که فارغ از هر گونه توهم قدرت ، عاری از احساسات فقط سعی میکنه که کارها رو جلو ببره. نکته جالب این مدل اینه که ما آدم ها در روابطمون مدام داریم از این نقش به اون یکی نقش وارد میشیم و در میایم و برای همین هم در برابر هر آدمی از اطرافیان یه جور برخورد میکنیم‬. مثل رییسی که نقش پدر رو داره یا همسری که نقش آدم بالغ رو بازی میکنه.

پنجره جوهاری:

این مدل که اسمش از نام دو روانشناس امریکایی جوزف لافت و هاری اینگام گرفته شده و کلا روابط آدم ها رو به یه پنجره ای تشبیه میکنه. قضیه هم اینجوریه که Arena یعنی محل اصلی بنا یعنی چیزایی که هم من در مورد خودم میدونم و هم طرف مقابلم در مورد من، که هر چقدر بزرگتر شه، اعتماد بیشتره. یه پنجره میشه قسمت کور Blind که اون قسمتیه که چیزایی که من در مورد خودم نمیدونم ولی بقیه میدونن، در واقع همون پشت سر همدیگه حرف زدن و جای همدیگه فکر کردن و تصمیم گرفتن. یه پنجره میشه Dark تاریکی مطلق که نه من در مورد خودم میدونم نه طرفم میدونه که میتونه یه برخوردی باشه که در اثر یه اتفاقی در بچگی من باشه و پنجره چهارم، میشه Facade نمای ساختمون که من در مورد خودم میدونم ولی بقیه نمیدونن. در واقع من سعی میکنم اون چیزی نشون بدم که لزوما نیستم یا یه سری چیزهامو مخفی کنم. البته که هر چقدر Arena توی یه رابطه ای بزرگ و بزرگتر باشه، اون رابطه اعتماد و اطمینان توش بیشتره.

آموختن درماندگیّت:
یه روانشناسی یه آزمایش روی سگ ها انجام میده به این صورت که سه دسته سگ رو انتخاب میکنه. سگ های اولی رو در قفسی قرار میده و آزاد میکنه. سگهای دوم و سوم رو در قفسی کنار هم قرار میده که قفس دوم یه اهرم داره. کف این قفس ها به برق متصله و برای سگ ها ایجاد درد میکنه. ولی سگهای گروه دوم با فشار دادن اون اهرم میتونستن برق هر دو قفس رو قطع کنن. به محض اینکه سگها این اهرم رو پیدا میکردن، برق قطع میشد و در نهایت مشکل خاصی برای سگهای گروه دو نیافتاد، ولی سگهای گروه سوم که احساس میکردن که این برق بصورت تصادفی قطع و وصل میشه و از عهده اونها خارجه، دچار یک افسردگی شدند و زوزه میکشیدند و فغان میکردند.
در قسمت دوم آزمایش، قفس به صورت سقف باز مورد استفاده گرفت و بدون اهرم. سگ های اول و دوم که چند ثانیه بعد از شروع برق، از قفس بیرون پریدند، ولی سگهای سوم، همونطور که انتظار میرفت، با وجودی که میتونستن بپرن بیرون، نشستن و زوزه کشیدند، یعنی یاد گرفته بودند که در هنگام مشکل فقط میشه زوزه کشید و درمانده بود.
.
.
.
حالا بیایم این مدل ها رو تو زندگی خودمون شبیه سازی کنیم. معمولا یکی از مهمترین رابطه آدم ها، رابطه ایه که با اون یه نفر خاص توی زندگیش بوجود میاد. اصولا روابط اینچنینی ما در یکی از موارد زیر خلاصه میشه: یا در یه رابطه ای هستیم و ازش خوشحالیم، یا توی یه رابطه ای هستیم ازش ناراحتیم و یا توی رابطه نیستیم. وقتی که توی یه رابطه ای هستیم و خوشحالیم که هیچی، خدا ایشالا زیادش کنه. وقتی توی رابطه نیستیم و دنبال رابطه ایم هم که هیچی، تکلیف روشنه، ولی وقتی از رابطمون ناراضی هستیم و یا بخاطر روابط قبلیمون حاضر نیستیم بریم توی یه رابطه اون وقته که این مدل ها میتونه کاملا توی زندگی ما نمود پیدا کنه.

فکر کن که تحت یه شرایط خاص، شرایطی که ممکنه که امر بهت مشتبه شده و از لحاظ روحی ثبات نداری و مثل همون زندان به یه سری باور هایی رسیدی، البته حالا کاری نداریم که حتی ممکنه آدم باورهای زمان ثباتش هم یه زمانی تغییر کنه، ولی ما فرض میگیریم که تو شرایط روحی خوبی نداری. میای سعی میکنی با اون یک نفری که شاید بتونه این شرایط تو رو درک کنه و بهت کمک کنه وارد گفتگو میشی، بقول معروف با کسی که فکر میکنی که این گره به دست اون باز میشه. این گفتگو میتونه از جانب یک بچه، پدر و یا یک آدم بالغ باشه که البته باید در نظر گرفت که طرف مقابل هم میتونه هم شرایط خوبی نداشته باشه و هم اینکه اون هم وارد یکی از این نقش ها شده باشه. بعد میای سعی کنی که زندگیتو بهش نشون بدی ولی از یه طرف هم اصولا سعی میکنی که وارد جزییات نشی و نما رو حفظ میکنی و البته که معمولا در روابط ما متاسفانه قسمت کور خیلی زیاد به چشم میاد، تصمیماتی که برای ما گرفته میشه و ما روحمون هم خبر نداره و یا قضاوت هایی که بخاطر حرف نفر سوم روی ما انجام میگیره {اینجا دقیقا جایی بود که من از گراهام، استادمون، پرسیدم که تو میگی باید نما رو از بین برد تا اعتماد بوجود بیاد، ولی اصولا وقتی تو خودت رو برای یه نفر باز میکنی، طرف رو از خودت دور میکنی، قبول داری که آدما اصولا هر چی مرموزترن جذابترن؟ جواب داد: دقیقا این یه دو راهی که هیچ جواب ثابتی نداره و آدم خودش باید حدس بزنه که چه زمانی باید خودش رو برای طرفش باز کنه و چقدر باز کنه. متاسفانه هیچ جوابی براش ندارم. } نتیجه تعاملات تو و طرفت در هر صورت به یه جایی ختم میشه و البته که اگر خوش شانس باشی که این تعاملات دو طرفه باشه، نه یک طرفه، یعنی یا یکی فقط حرف بزنه و طرف فقط سکوت کنه یا اینکه اصلا گوش نده که تو چی میگی و منتظر باشه که فقط نوبتش بشه! در هر صورت یه جایی تموم میشه.

اگه جای خوبی تموم بشه که خوب بازم خوش شانس بودی، ولی اگه نتیجه خوبی نده. مثلا به قطع ارتباط منجر بشه که خودش ممکنه نمودی از همون پارادوکس آبلین باشه که نتیجه باب میل هیچ کدوم از طرفین نیست و حالا … یه زمانی که تلفن بود، شماره تلفن ها بود که پاک میشد، بعد که مسنجر اومد، از فرند لیست ها پاک میشد و الآن هم فیس بوک مد شده و از لیست همدیگه پاک میشیم و عنوان میکنیم که دیگه تموم تموم شد، حتی دیگه تو فرند لیستمم ندارمش. بعد از تمام این بحثها، حالا تازه میرسیم به درماندگیّت. کی گفته که اگه یه اتفاقی برای آدم بیفته، باز هم ممکنه همون اتفاق بیفته، یا تازه کی گفته که اگه اتفاقی برای آدم بیفته، همون نتیجه ازش حاصل میشه؟ یا کی گفته که اگه اتفاقی برای آدم بیفته، هیچ راه فراری ازش نیست؟ آیا ما که یه بار راه فرار نداشتیم و یا نتونسته بودیم پیداش کنیم و یا نتونستیم جلوی افتادن اون اتفاق رو بگیریم، بازم قطعا همون بلا سرمون میاد؟

از اینا که بگذریم این سوال ها هم پیش میاد که آیا واقعا شرایط اولیه روحی هر کدوم از طرفین اگه جور دیگه ای بود، باز هم این نتیجه حاصل میشد؟ این سوال رو که نمیشه جواب داد و بهتره باور کنیم که نتیجه این شده و نمیشه عوضش کرد. حالا یه سوال دیگه پیش میاد: آیا آدما از ذهنمون هم پاک میشن؟ این هم که جوابش معلومه ، هیچ وقت. ولی یه سوال بسیار مهمتر بوجود میاد. اگه یه روز از این نتیجه پشیمون بشیم آیا حاضریم که از نقش یک پدر خودرای پایین بیایم و بحث رو مثل یه آدم بالغ و عاقل باز کنیم و قاب عکس رو از اول ببندیم Reframing‪)‬)؟ ...

حالا که تمام این حرف ها رو زدم، میخوام یه سوال کلی تر بپرسم: با وجود این همه ‪"‬اگر‪"‬ که ‪"‬اگر‪"‬ بشه همه شونو نوشت شاید هزاران هزار ‪"‬اگر‪"‬ بشه توی یک نتیجه لحاظ کرد که ‪"‬اگر‪"‬ فقط یکی از اون ها یه منفی مثبت جابجا میشد، اون نتیجه، دیگه حاصل نمیشد، چجوری میشه به سرنوشت محتوم از پیش تعیین شده ایمان کامل داشت؟ واقعا اینطور نیست که زندگی ما همش حاصل تصادف و تصمیماتیه که خودمون و اطرافیانمون در لحظه اتخاذ میکنیم؟
برای بستن این بحث دوست دارم یه جمله از گراهام، همون استادمون، نقل کنم:

من معمار سرنوشت خودم هستم، یادمون باشه که خاطره های فردا و آرزوهای دیروز‪،‬ هر دوشون در امروز خلاصه میشه، اون رو از دست ندیم.

رستاخیز

2010-09-20T19:32:00.000+10:00

خورشید در آسمان نبود. معلوم نبود که صبح است، ظهر و یا عصر. هوا کاملا سرد تر از چند روز قبل شده بود. رستاخیز شده بود و تمامی موجودات را از بین برده بود. به نظر میرسد که تنها یک میمون زنده مانده است. نه تنها اثری از ناراحتی در او پدیدار نبود، بلکه از این تنهایی خوشحال هم بود و به آن عادت کرده بود. برای خودش از درختهای خشک شده بالا میرفت و پایین میپرید.

یک روز که به شهر آمده بود تا از باقی مانده غذا ها استفاده کند، از حیاط خانه ای رد میشد که صدایی شنید. به سمت صدا حرکت کرد. ترسیده بود، چون به جز او هیچ موجودی از مهلکه جان سالم بدر نبرده بود. آرام آرام به منشا صدا نزدیک شد. دلش مثل سیر و سرکه میجوشید. وقتی که چشمش به منبع صدا افتاد لحظه ای قلبش از حرکت ایستاد. یک میمون ماده زیبا و بامزه. با خودش فکر کرد: لعنتی!!! حالا دوباره همه چیز از اول شروع میشه!!
.
.
.
سروش مبین ...برگرفته از یک لطیفه برزیلی

زندگی

2010-09-16T19:35:00.000+10:00

تو تیتراژ سریال هانیکو میگفت: زندگی منشوری است از حرکت دوار.

.
دوستی میگفت: زندگی از آدم وقت زیادی میگیره.

تو این جملات قصار میخونیم که: گذشته ها گذشته و آینده هم هنوز نیومده، پس باید در حال زندگی کرد.
.

حالا من بهشون اضافه میکنم: برای بهتر سپری کردن اون زمانی که داریم تو زندگی و در زمان حال دور خودمون میچرخیم، ای کاش میشد آدم فکرش رو یه مدت در بیاره و بذاره تو کمد که یکم استراحت کنه.
.

نظرته؟

داف و دیوانه

2010-09-08T22:25:00.001+10:00

امین منصوری هنرمندیه که تازگی پیداش کردم. نوشته ها و طراحی هاش واقعا خیره کننده است. به نظر میاد آخرین اثرش کتاب داف و دیوانه است که خب، مثل اکثر کارهای خوب، مجوز انتشار نداره و برای همین توی فیس بوک دهن به دهن داره میچرخه و به قول خودش، نه با خودش تعارف داره نه با کس دیگه ای و حرفها و احساستشو کاملا خالصانه توی نوشته ها و طراحی هاش پیاده میکنه. کارهاش انقدر خلوص داره که به راحتی تونستم خودم رو تو تک تکشون تجسم کنم، چون بار ها و بار ها برای خود من اتفاق افتاده که ساعتها با آی پادم و سلکشن های داغون راه بیفتم به مقصدی نامعلوم تا خودمو آروم کنم یا اینکه انقدر بخورم که بالا بیارم که شاید بتونم ساعتی یا حتی دقیقه ای فراموش کنم. این عکسها، برگهایی از کتاب داف و دیوانه است. اگه دوست داشتین روی عکسها کلیک کنین تا بزرگتر بشن و دوستانی هم که از ایران نمیتونن عکس ها رو ببینن یا از فیلترشکن استفاده کنن یا توی فیس بوک، امین منصوری رو پیدا کنن. فقط فراموش نکنین که نه تنها سعی کنین نوشته ها رو با تمام وجود حس کنین، بلکه عکسهاش رو هم ببلعین.

من را این گونه بشناس

2010-08-31T11:19:00.001+10:00

نا کشیده حضورم

از مرز بی امان رفتنی خوشم

که رفتن نیست

در جایی مانده ام

که کویر سهمش را از ویرانی ام می خواهد

من قوی مانده ام

زنده ها دوره ام می کنند

و روحم جایی پر می کشد

که روحی نیست

من سهمم را تنها از خودم می طلبم

من یاد گرفته ام

که فردا باشم

من از ذهنم میخوانم

که چه می خواهم

برگ های خاطره را جمع می کنم

دفترم را نمی بندم

زنده ها را می بینم

مرده گان را می خوانم

بودنم را تاب می آورم

تا تازه شدنم را در دستانی ببینم

که خفته است

این منم

بی هیچ کم و کاستی

من را این گونه بشناس

.
.

'' آیدا مختاری ''

ماضی بعید

2010-08-18T22:16:00.000+10:00

از تو که حرف می‌زنم

همه فعل‌هایم ماضی‌اند

حتی ماضی بعید

ماضی خیلی خیلی بعید

کمی نزدیک‌تر بنشین

دلم برای یک حال ساده تنگ شده است

"معصومه ناصری"

حباب - قسمت دوم

2010-08-16T10:17:00.003+10:00

** این داستان ادامه ای بر پست قبلی (بیا شب را با رنگ بشکنیم) می باشد**

هنوز حوله حمام به تن داشت. روی لبه صندلی میز توالتش نشسته و مشغول لاک زدن بود. از وقتی دیپلم گرفته بود، دستانش بدون لاک دیده نشده بودند ولی هنوز با لاک زدن دست راستش مشکل داشت. باید تمرکز میکرد تا دستش خط نخورد. به انگشت میانه که رسید ، تلفن داخلی برج زنگ خورد. فرچه را در ظرف قرار داد و با احتیاط زیاد که دستانش به جایی نخورند ، گوشی را برداشت . نگهبان برج اطلاع داد که خانم دکتر آمده است. در ورودی را با آرنج باز کرد و به اتاق خواب رفت. خانم دکتر ، دوست دوران بچگی اش بود که بواسطه شوهرش به این نام شناخته میشد.چند لحظه بعد در حالی که در را پشت سرش می بست بلند گفت :" سلام عروس خانوم. صبحتون بخیر!" لاک زدن انگشت آخر زن تمام شده بود. جواب داد :" سلام چطوری؟ اصلا حال و حوصله ندارما ، شوخی موخی نکن باهام!" خانم دکتر در حالی که مانتو اش در می آورد گفت :" چی چی رو حوصله ندارما.... بذار از راه برسم بعد داد و بیداد راه بنداز، در ضمن فردا به سلامتی، سومین سالگرد پیوند دو کبوتر عاشقه! هر چند باید سه شبانه روز جشن و پایکوبی راه مینداختین ، ولی همین یک شب هم تو این وانفسا ، خودش غنیمته!"

انگشتانش را باز نگه داشته بود و فوت می کرد تا زحماتش به هدر نرود. از اتاق بیرون آمد و بدون دست دادن روبوسی کرد و دگمه چای ساز را که روی میز بود فشار داد. صندلی را عقب کشید و نشست.دل پری داشت و بی مقدمه گفت :" میدونی ، واقعا دیگه خسته شدم. با اون یه سال دوستی و نامزدی ، الآن چهار ساله که میشناسمش. هر سال رابطمون داره بد تر و بد تر میشه. " دگمه چای ساز بیرون پرید و خانم دکتر که تا الآن جلوی آینه مشغول درست کردن موهایش بود ،به سمت میز ناهار خوری آمد و دو فنجان چای ریخت و نشست. زن ادامه داد :" اولین باری که دیدمش توی اون دوران جهالتم بود که داشتم تو کثافت دست و پا میزدم. منو آورد تو این خونه . مثل فیلم جلوی چشممه. چه خوراک زبانی درست کرده بود. واقعا تو خونه بابام همچین چیزی نخورده بودم. چه حرفهای قلمبه سلمبه و روشنفکرانه ای که تحویلش ندادم. یادش بخیر. اون موقع ها واقعا مثل لیلی و مجنون بودیم." خانم دکتر گفت :" هنوزم خیلی ها حسرت زندگی شما رو میخورن، خیلی جفتتون سخت میگیرین." زن کاغذ یک شکلات را باز کرد و آن را در دهانش گذاشت. گفت:" همینه دیگه ، بیرونمون مردم و میسوزونه ، داخلمون ، خودمونو. تو که غریبه نیستی . هم اون موقع تو جریان همه کار های من بودی ، هم الآن هستی. به اندازه یه تک سلولی هم بهم احساس نداره. عین یه ماشین کوکی شده. دست بزن هم که پیدا کرده." حوله اش را باز کرد و جای دو کبودی تازه روی پوست شفافش خودنمایی می کرد

خانم دکتر بلند شد و به آشپزخانه رفت و در یکی از کابینت ها را باز کرد و با یک ظرف توت خشک برگشت. گفت :" من که احساس می کنم قابل حله. تا حالا نشستین مثل دو تا آدم بزرگ با هم حرف بزنین؟" زن که شکلات در دهانش پخش شده بود،جرعه ای چای نوشید و با سر جواب مثبت داد. ادامه داد:" به اندازه موهای سرم. هر سری هم بهم قول میدیم که درستش کنیم و برگردیم مثل اون روزا ولی نمیشه که نمیشه." خانم دکتر پرسید:" از بد دلی اش کم نشده؟ هنوزم حسادت میکنه." وقتی پوزخند زن را دید با لبخند ادامه داد که :" حق هم داره ، هر روز خوشگل تر و جذاب تر از دیروز. جدی میگم ، اگه من شوهرت بودم و تازه اگه اون پیش زمینه رو هم ازت نداشتم حتما تو خونه زندانی ات می کردم ، چه برسه به اون بدبخت که اولین بار به عنوان یه خیابونی آوردت خونه اش." زن سکوت کرد. انگار داشت به آن یکی دو سال جوانی اش فکر می کرد که چه آتشی سوزانده بود. آتشی که با این آشنایی ، کم کم بطور کلی خاموش شده بود . گفت :" چی بگم؟ آره ! اون موقع حق با توئه. یه دختر خیابونی بودم که یه ذره با کلاس بود و تو کافه می نشست و حرفای روشنفکرانه هم میزد. ولی از وقتی که رابطمو با این مرتیکه شروع کردم ، دست از پا خطا نکردم. اون یه سال دوستی و سال اول ازدواج خوب بود. داشتیم با هم قصر کاغذی می ساختیم و قرار بود که با هم مبلمانش کنیم و توش تا ابد زندگی کنیم. خودت که بهتر میدونی، وقتی رفتم سراغ کار گریم برای این بود که هم سرم گرم شه ، هم یه کمک خرج باشم . اولش کلی منو تشویق می کرد و برام وسائل می خرید و دی وی دی آموزشی میاورد و خلاصه کلی بهم حال میداد. وقتی کارم شروع شد هم تا یه سال خوب بود. روزکار که بودم ، تنها می رفتم و شب کار که می شدم با هام میومد سر صحنه. خودشم که علاقه داشت و یه چیزایی سرش میشد، واسه خودش می رفت با کارگردان و تصویر بردار و اینا گرم می گرفت. نزدیکای صبح هم میومدیم خونه و دو ساعت می خوابید و می رفت سر کار. ولی الآن واقعا نمیدونم چه مرگشه؟

خانم دکتر بلند شد که فنجان ها را به آشپزخانه ببرد و با دست رو شانه زن گذاشت و مانع بلند شدنش شد. زن سیگاری روشن کرد و با صدایی بلند تر که به واسطه باز بودن شیر آب میخواست به گوش مخاطبش برسد ، گفت :" گاهی اوقات احساس می کنم داره از قصد این کار ها رو باهام میکنه که مثلا ازش بدم بیاد. کارم رو که تعطیل کرد. دوستامو که محدود کرد. خط موبلیامو عوض کرد و مدام یا داره پرینت موبایل و خونه رو چک میکنه یا اس ام اس هامو میخونه. نیم ساعت به نیم ساعت زنگ میزنه که کجایی و چی کار میکنی؟ از غذاهام ایراد میگیره ، از لباسام ایراد میگیره، از حرفام ایراد میگیره ، از برخوردام ایراد میگیره ، از خریدام ایراد میگیره ، دیگه به اینجام رسیده. خسته شدم. " خانم دکتر در حالی که دستانش را به شلوارش می مالید که خشک شود از آشپزخانه بیرون آمد و گفت :" هیچ وقت بهش گفتی که بچه دار شین؟" زن سیگارش را در زیر سیگاری تکاند و گفت :" دو هزار بار. هر دفعه یه بهانه جفنگ میاره و بحث رو عوض میکنه. میدونم که از عرب ها هم سالم تره. بچه بخوره تو سرش ، الآن شش ماهه که حاضر نیست درست حسابی بهش دست بزنم یا حتی بدون اون آشغال کارشو بکنه! بهش میگم اینو نذار ، جدیدا بهم حساسیت میده، خارش میگیرم ، کل داستان رو کنسل میکنه، همین دو هفته پیش که آخرین باری بود که کنار هم خوابیدیم ، اون لباس خواب سیلک مشکی رو که ولنتاین برام خریده بود رو پوشیدم، اومد کنارم دراز کشید و شروع کردم به ناز کردنش. یه ذره که به نظرم حالش جا اومد ، باز غلت زد تا از پا تختی اون اختراع مسخره بشری رو در بیاره ، بهش گفتم ، آخه من زنتم ! از چی می ترسی ، می ترسی ایدز بگیری؟ اونو که آزمایش دادم ، دیدی که منفی بود! می ترسی بچه دار شیم ، که خوب بهتر ، زندگیمون هم یه تحول بزرگ میکنه و از این رکود در میاد، از چی می ترسی؟ می دونی چی گفت؟ " با سر اشاره ای مبنی بر ندانستن جواب آمد و زن نیز پکی به سیگار زد و گفت :" یا این که اینو میذارم یا این که شب بخیر ! منم لج کردم و گفتم من کل بدنتو بدون سانسور امشب لازم دارم ! اونم بلند شد و در اتاق رو از بیرون قفل کرد که یه وقت نرم بیرون سراغش و تا صبح رو کاناپه خوابید. تا الآن هم رو کاناپه می خوابه. منم از اون موقع باهاش قهرم ، آخه اینم شد شوهر؟ دیگه جدا حالم ازش بهم می خوره! فکر کرده فقط خودش مرده و میدونه که چی خوبه و چی بده! باز از اون آفتاب مهتاب ندیده ها بودم ، یه چیزی! آخه سر کی رو میخوای شیره بماله؟ چقدر بی احترامی ؟ چقدر ........"

ناگهان زن سراسیمه از جا پرید و به سمت اتاق خواب رفت. با رنگ پریده به سالن برگشت و موبایلش دستش بود. گفت:" وای خدای من ! موبایلم زیر لباسام مونده بود و شش بار زنگ زده. اصلا حوصله اراجیفشو ندارم . کاش میشد تو خواب سکته کنه و منم راحت شم!" تلفن بی سیم را برداشت و شماره ای گرفت . " سلام ، خوبی؟..... منم خوبم ممنون........ ها؟ آخه رفته بودم حموم و موبایلم مونده بود زیر لباسام ، زنگشو نشنیدم، ببخشید......بابا جون ، نشنیدم خوب! ببخشید" نگاه حاکی از کلافه گی و تقاضای کمک به دوستش انداخت و دوستش نیز لبخندی در جواب به سویش فرستاد. " آره اینجاست ، تازه رسیده....... احتمالا بریم برای فردا شب خرید، یادت که نرفته مهمون داریم........ نگفتم که کمک میخوام این حرف و میزنی ، فقط یادت نره که دوستای خودتم میان....... خدافظ" با عصبانیت گوشی را قطع کرد و زد زیر گریه. با هق هق گفت :"بهم میگه ایشالا از پس چهار تا مهمون بر میای که؟ حال و حوصله کمک ندارم ، احتمالا هم فردا یکم دیر میام خونه ، کار دارم! " دستمالی برداشت تا دماغش را بگیرد . گفت :" من که فکر کنم شلوارش دو تا شده ، همه اش یا دیر میاد یا بی حوصله است. هیچ کاری بهم نداره و منم همش دارم دعا میکنم که خدایا یکی از ما دو تارو بکش اون یکی راحت میشینه زندگیشو میکنه! طلاق هم که نمیتونم بگیرم ، چون دلیلی برای دادگاه ندارم . خسته شدم آخه....." خانم دکتر آمد و سر زن را روی سینه اش گذاشت و اجازه داد که راحت گریه کند.

گریه اش که تمام شد و مقداری خودش را خالی کرد، گفت :" واقعا دیگه دارم کم میارم. کمکم کن. " خانم دکتر کمک کرد که زن بلند شود و گفت :" برو سر و صورتتو بشور ، یکم آرایش کن بریم خرید. کلی کار داریم، چند تا مهمون دعوت کردی؟" زن دماغش را بالا کشید و گفت :" هشت تا از دوستای من با شوهراشون و نه تا از دوستای اون که پنج تاشون مجردن، میشه چند نفر؟" خانم دکتر گفت :"با خودتون سی و یک نفر ، چه خبرهههههه؟"
***

در لپ تاپش را بست. غیر از او هیچ کس در شرکت نبود. بعد از آخرین اخراجش ، در شرکت دوستش مشغول شده بود و او هم که اطمینان کامل داشت ، کلید شرکت را به او داده بود تا هر وقت که می خواهد از شرکت بیرون بیاید و در را قفل کند. آخرین مطلبی که خوانده بود در مورد تنها رگی در بدن بود که از کبد عبور نمیکرد و خونش تصفیه نمیشد. این رگ ، رگی بود که از روده خارج میشد. برای همین موضوع بود که مسکن های قوی برای دردهای شدید مثل سنگ کلیه را به صورت شیاف تجویز می کنند. مدتی بود که به مسائل پزشکی علاقه مند شده بود ، سایت مورد علاقه اش ، سایتی بود که در مورد زیاد و کم شدن عناصر طبیعی در بدن و تاثیر آنها بصورت خالص و چگونگی تشخیص کمبود آنها و روش جبران و تغذیه صحیح و غیره می نوشت. در فکر این رگ بود که به ساعتش نگاه کرد. تازه شش و نیم بود. زنگ برای چک کردن زنش را زده بود و می دانست که از یکی دو ساعت دیگر مهمانها باید می رسیدند ، گفته بود که کار دارد و دیر می آید. بلند شد و چراغ ها را خاموش کرد و به خیابان آمد. بعد از گذشت یک سال از آن تصادف ، هنوز پایش کمی لنگ می زد. تصادف شدیدی کرده بود ، طوری که اگر چند دقیقه دیر تر به بیمارستان می رسید ، بخاطر مقدار خونی که از بدنش خارج شده بود، می مرد. در پیاده رو راه می رفت که یک موتوری به وسط خیابان پرتابش کرده بود. در زمان نقاهتش در بیمارستان شایعه هایی شنیده بود و بعد از مرخص شدن ، در مورد صحت و سقم آنها بررسی کرده بود. لنگ لنگان به سمت دکه روزنامه فروشی رفت و یک پاکت سیگار خرید. سوار ماشین شد و راه افتاد. حوصله موزیک هم نداشت و پنل ضبط را اصلا وصل نکرد. به سمت مقصد نا معلومی راه افتاد و به آرامی رانندگی کرد. چهار گوشه شهر را سر زده بود و نزدیک یازده به خانه رسید. آن دوست و در واقع رییس اش ، خارج از ایران بود و به راحتی می توانست بهانه شرکت را بیاورد. مهمان ها شام خورده بودند. او هم سریع شام خورد و با تظاهری عجیب ، از مهمانها پذیرایی کرد. طوریکه اکثر مهمانها متقاعد شدند که او واقعا کار داشته و از این مراسم بسیار خرسند است و با زنش نیز در صلح و آرامش زندگی می کنند.

شوهر خانم دکتر ، یعنی آقای دکتر ، سیگار به لب، سیگار مرد را روشن کرد و گفت :" اوضاع و احوالت چطوره؟ رو به راهی؟" مرد جواب داد :" ای ! وصله پینه ای شدم دیگه!" دکتر گفت :" تو تازگیا آزمایش دادی؟ " مرد با سر اشاره کرد و گفت :" برای چکاپ سالیانه" دکتر گفت:" دیروز رفته بودم بیمارستان و یکی از همکارای آزمایشگاهی منو دید. " مکثی کرد تا پکی به سیگارش بزند و در عین حال حرفی را که میخواست بزند را بالا و پایین کند و به بهترین نحو بزند، ادامه داد :" اگه تونستی فردا پس فردا یه سر بیا مطبم ، کارت دارم." مرد تظاهر به تعجب کرد و گفت :" اتفاقی افتاده؟ نکنه حامله شدم؟" دکتر گفت :" نه چیز مهمی نیست ، اگه تونستی ، یه سر بیا یه گپی بزنیم." همان موقع خانم دکتر هم به صورت ناخواسته به کمک شوهرش آمد و دکتر نیز از فرصت استفاده کرد تا موضوع را عوض کند. مرد پیش دستی کرد و از دکتر پرسید :" راسته که میگن آدم وقتی میمیره ، سلولهای بدن پتاسیم آزاد میکنن؟" دکتر با تعجب واقعی جواب داد:" آره ، چی شد یاد این موضوع افتادی؟" مرد گفت:" هیچی آخه یکی میگفت تو زندانها برای اینکه یکی رو بکشن و کسی نفهمه از پتاسیم استفاده میکنن. چون با اون پتاسیم قاطی میشه و پزشک قانونی علت مرگ رو سکته تشخیص میده؟" دکتر به زنش نگاهی انداخت و گفت :" من چیزی در این زمینه نشنیدم ، ولی ممکنه، چون هم پتاسیم کشنده است ، هم سلول ها پتاسیم آزاد میکنن ، ولی نمیدونم چه تاثیری روی سلول های بدن میذاره. شاید درست باشه." مرد همان موقع سرفه ای کرد و به بهانه خالی کردن خلط گلو به دستشویی رفت. این کار را بیشتر برای پایان دادن به هم صحبتی دکتر انجام داد.

مهمان ها رفته بودند و زن و شوهر در سکوت مطلق خانه را کمی جمع و جور کردند. کارهای خانه تا حدی تمام شد و زن که از خستگی روی پاهای خودش بند نبود، به دستشویی رفت و سریع لباس عوض کرد و بدون گفتن شب بخیر به تختش رفت تا بخوابد. مرد نیز با شلوار بیرون و زیر پوش و جوراب روبروی تلویزیون ، روی کاناپه لم داده بود و به صحنه های جالبی که امروز در ناصر خسرو دیده بود فکر می کرد. پیشنهاد انواع داروهای جنسی و غیر جنسی ، مواد مخدر و ... تا به امروز به ناصر خسرو نرفته بود. خم شد و سیگاری برداشت. آخرین نخ سیگار پاکت بود. پاکت را مچاله کرد و با زیپو اش سیگار را روشن کرد. تقریبا فقط دو پک زد و بقیه سیگار ، فقط دود شده بود. در ذهنش همه چیز را مرور کرد و مطمئن شد که تمام مدارک و نتایج را از بین برده است. بلند شد و به دستشویی رفت. از جیبش بسته ای در آورد که از ناصر خسرو خریده بود. مدتی به آن نگاه کرد و لخت شد. به اندازه ای بود که برای استعمال به صورت شیاف ، خیلی به مشکل بر نخورد. کارش که تمام شد ، دستانش را شست. به اتاق خواب رفت و کنار زنش دراز کشید. زیر لب گفت :" منو ببخش!" شانه زنش را بوسید و به آرامی پلکانش سنگین شدند.

پزشک قانونی ، تشخیص سکته در خواب را صادر کرد و مراسم تشییع جنازه و ختم در نهایت آبرومندی برگزار شد. زن هنوز نمیدانست که از این اتفاق چه احساسی باید داشته باشد. آرزو های این چند وقته به حقیقت پیوسته بود. او هم اکنون احساس آزادی می کرد. به عنوان کادوی سالگرد ، مرد سند به نام خورده خانه را انتخاب کرده بود و آنرا جلوی همه دوستانشان به زنش داده بود. تنها در خانه خودش نشسته بود و هنوز هر از گاهی گریه می کرد. نمیدانست این گریه اش تحت تاثیر جو است یا واقعی است. سعی می کرد خیلی دچار احساسات نشود و با یادآوری ظلم ها و آزارهایی که از طرف شوهرش می شد ، برای خودش دلسوزی می کرد. در این حال و هوا بود که زنگ داخلی برج صدا کرد. نگهبان گفت :" خانوم دکتر اومدن ، یه نامه هم دارید که میدم بیارن بالا." با دستی که هنوز سنت لاک زدگی اش را حفظ کرده بود در را باز کرد. خانوم دکتر با یه نامه داخل شد و گفت :" ماله اون خدا بیامرزه ، از طرف آزمایشگاهه" زن نامه را باز کزد. بعد از خواندنش در سکوت ، بی اختیار اشکش جاری شد. این گریه کاملا وافعی بود. در نامه خواسته شده بود که برای شروع معالجات و ذکر یک سری از نکات در مورد بیماری ایدز، به آزمایشگاه برود. تحقیقاتی که مرد بعد از مرخص شدن از بیمارستان انجام داده بود ، مشخص کرده بود که شایعات در مورد خون آلوده درست بوده است.
.
.
.
سروش مبین

بیا شب را با رنگ بشکنیم - قسمت اول

2010-08-15T00:34:00.003+10:00

دوباره عادتهای قدیمی من دارند بر میگردند. از رانندگی سریع و نداشتن تحرک و دیر از خواب بلند شدن، تا کشیدن سیگار و استفاده از فیلتر شکن برای سایتهای غیر اخلاقی و تخلیه روحی جسمی و رفتن به کافی شاپ به تنهایی و غیره و غیره. شاید دلیل این که عادتهای من مجددا رو به من حرکت می کنند ، این باشد که از وقتی که تصمیم گرفتم این عادت ها را کنار بگذارم تا الآن ، زندگی ام روند معکوسی را طی کرده است. آن شور و شوق و سر و صدا، آن تحرک و رفیق بازی، آن همه انرژی و شادابی ، کم کم از بین رفت و تبدیل شدم به کسی که موبایلش را هفته ای شارژ می کند، چون در طول روز غیر از اشتباهاتی که مخابرات مرتکب می شود، زنگ دیگری نمی خورد. شاید راست گفته اند که ترک عادت موجب مرض است. باز هم در کافه عکس ، تنها نشسته بودم و مشغول نوشیدن یک قهوه و کشیدن سیگار بودم که توجهم به میز آن طرف کافه جلب شد

با خودم فکر کردم که این دختر احتمالا بیشتر از من اینجا می آید ، چون در این یکی دو هفته که دوباره پای من به کافه باز شده است، هر بار من او را دیده ام. دختری است زیر بیست سال. با موهای مشکی سنگین و طبیعی. خوش قیافه و بدون هیچ گونه عمل جراحی ولی آرایش نسبتا غلیظی دارد. قد نه چندان بلند ولی هیکل جذاب. دستانی دخترانه با یک مانیکور مبتدیانه که سر ناخن ها همگی پریده است. معمولا با لباس عرف دانشگاه، یعنی مانتو و مقنعه است و همیشه ساق های پای جذابش را نیز در معرض دید قرار می دهد. با وجودی که کافه عکس از لحاظ آنتن دهی موبایل دچار مشکل است، موبایل او به راحتی به مشتریانش جواب میدهد و لحظه ای نیست که یا اس ام اس نفرستد یا با تلفنش صحبت نکند. در این چند برخورد گذشته نیز بعد از یک نگاه چند ثانیه ، یک لبخند معنا دار هم به سمتم شلیک کرده است. همین طور که دستم به پیشانی ام بود و سیگار در لای انگشتانم بیهوده جانفشانی میکرد، به صورت یک دوربین مدار بسته در زیر نظر من بود. ناگهان با تکان صندلی ام که بواسطه بلند شدن پسر پشت سری من بوجود آمده بود، به خودم آمدم. پسر که از هیکل بسیار متناسبی هم برخوردار بود ، با اعتماد به نفس بالا به سر میز دخترک رفت و نشست، دخترک هم با یک لبخند فریبنده از او پذیرایی کرد. بعد از چند دقیقه ، پسر به میز خودش برگشت ، من ناخودآگاه گوشم به سمت صحبتهای پسر و دوستش منحرف شد. شنیدم که پسر گفت : " میگه امشب سرم خلوت! اگه مکان داری معطل نکن، چون نباید خیلی دیر برم خونه مامانینا شاکی میشن و شروع میکنن به سین جیم و گیر و اینا!." لحظه ای به سمت میز خودم برگشتم و سیگار هدر رفته را در زیر سیگاری خاموش کردم.

چند روزی بود که در فکر دختر بودم و دوباره وقت خالی پیدا کردم و رفتم به کافه عکس. مثل دفعه های قبل آنجا بود و این بار گوش مشتری اش را شدیدا به کار گرفته بود. مدتی منتظر شدم تا میز همیشگی ام خالی شود که ناگهان پسر با لبخند حاکی از رضایت بلند شد. نمیدانم آدرنالین در بدنم ترشح شده بود یا هورمون دیگری ولی بدون فکر به سمت میز دخترک رفتم و خیلی سریع بحث را باز کردم و برای فردا ساعت هفت و نیم شب در منزل خودم قراری را فیکس کردم. لحظه ای که به خودم آمدم دیدم که از کافه بیرون آمدم و به سمت ماشینم در حرکتم. قهوه هم نخورده بودم.

با وجود اینکه مجالی برای گرفتن مرخصی نداشتم ، دو ساعت زودتر از محل کارم بیرون آمدم و قبل از رسیدن به خانه ، مقداری خرید کردم. خانه که رسیدم ، چند دقیقه ای به درهم برهمی و ریخت و پاش خانه ام نگاه کردم و فکر کردم که هنوز چند ساعتی فرصت دارم. از اتاق خواب شروع کردم و بعد به آشپزخانه و سالن رسیدم و بعد از دو ساعت ، خانه ام به صورت یک محل زندگی در آمد. این ریخت و پاش هم به دلیل بی انگیزگی ام بود، چون مدت ها بود که زنگ خانه ام را کسی غیر از سرایدار برج به صدا در نیاورده بود.

روی کاناپه ام لم داده بودم و با یک استرس عجیب به ساعت خیره شده بودم. تا به حال در این سی و دو سالی که زندگی کرده بودم این کار را نکرده بودم که بخواهم برای عشق بازی پولی بپردازم. اعتقاد داشتم که این مسئله، تنها چیزی است که خریدنی نیست و تجربه های محدودم ، فقط به دوست دخترهایم منتهی میشد که آن تجربه ها هم از دیدگاه من خرید و فروش محسوب نمی شد. به این فکر می کردم که آیا امکان بوجود آمدن عشق بعد از خریدنش نیز هست یا نه. شایدم هم عشق به صورت گذری بوجود می آید و فراموش می شود.آیا تا به امروز اشتباه کرده بودم ؟ قرار بود یکی از بزرگترین دغدغه های تمام زندگی ام را به راحتی با پولی که خواهم پرداخت ، از فکرم پاک کنم. بلند شدم و موزیک را از نیک کیو به مارک نافلر تغییر دادم تا شاید از این حال و هوا و جو فکری کمی بیرون بیایم.

زنگ تلفن داخلی بلند شد و نگهبان گفت که مهمان دارم. یک آرامش عصبی گونه داشتم. در را باز کردم و دخترک از آسانسوربیرون آمد. انگار سالها بود که من را می شناسد. دست داد و داخل شد. با همان تیپ همیشگی اش بود.بعد از ورودش اجازه خواست که به اتاق برود و آماده شود. من هم روی کاناپه نشستم و سیگاری روشن کردم. وقتی از اتاق بیرون آمد و در ورودی سالن نمایان شد، لحظاتی یادم رفت که چشمهایم نیز احتیاج به پلک زدن دارند. به صورت کامل لباسهایش را عوض کرده بود. یک تاپ صورتی با نیمرخ یک خرگوش ، دامنی سفید و کوتاه تر از شورت باکسر آقایان و یک صندل پاشنه بلند صورتی. آرایش کمتر و شیک تر از همیشه با موهایی باز و ریخته شده روی شانه ها. به دیوار سالن تکیه داد و لبخند زد. خیز برداشتم و بلند شدم و به سمتش راه افتادم. بر خلاف انتظارش که منتظر بود که لمس شود، صندلی میز ناهار خوری را کمی عقب کشیدم و تعارف کردم که بنشیند. تازه متوجه میزی که چیده بودم ، شد و همزمان با نشستنش پرسید که آیا مهمان دارم و من هم جواب دادم که به جز او منتظر هیچ کسی نیستم.

میز طوری چیده شده بود که شاید دختری به آن سن را معذب می کرد. یک بشقاب سوپ خوری روی یک بشقاب غذا خوری. دو ردیف کارد و چنگال. یک بطری شامپاین در سطل استیل پر از یخ و یک ظرف سالاد سزار و چند شمع خاموش. ازش پرسیدم که آیا برای شام خوراک زبان با سس قارچ دوست دارد و او هم در جواب گفت که حتما دوست خواهد داشت. در این چند سالی که تنها زندگی می کردم آشپزی ام معرکه شده بود. با ظرف سوپ برگشتم و دو بشقاب را پر از سوپ کردم. قبل از اینکه شروع به خوردن کنیم ازم اجازه خواست که موزیک را عوض کند . به اتاق رفت و با یک سی دی به سمت سیستم صوتی رفت. وقتی مشغول عوض کردن سی دی بود فیلمی از روی دستگاه پخش را برداشت و رو به من گفت :"غیر قابل بازگشت ، فیلم خوبیه ! اگه خواستی فیلم قبلی این کارگردان رو بدم ببینی ! اسمش هست من تنها ایستاده ام . اونهم خشنه ولی جذابه." خودم این فیلم را داشتم ولی جوابی ندادم.به سمت میز راه افتاد و ناگهان تعجبم به حداکثر خودش رسید. موزیکی که گذاشته بود، تام ویتز بود. بعد از سکوت چند ثانیه ای ، پرسیدم که این خواننده را میشناسد و جوابی که بهم داد ، باعث شد که دیگر سوالی نپرسم : " از روی ظاهر آدما قضاوت نکن ، انتظار داشتی ضدبازی گوش بدم ، نه؟ ولی من هم یه چیزایی از فیلم و موسیقی حالیم میشه، مخصوصا جناب تام ویتزعزیز، فقط مارک نافلر یک کم جدیدا اذیتم میکنه" همین جمله کافی بود.

بعد از اینکه سوپ را در سکوت تمام کردیم ، به آشپزخانه رفتم و خوراک زبان را به سر میز آوزدم. در حین خوردن خوراک مقداری راجع به گاسپار نو کارگردان آن فیلم ودنیای سینما بحث کردیم و بحث کشیده شد به عرفان شرقی و متافیزیک. دختر فوق العاده پری بود. نمیدانستم که این همه اطلاعات را کی فرصت کرده که به دست بیاورد. شام تمام شد و به سمت کاناپه رفتم تا سیگاری روشن کنم. دخترک به دستشویی رفت که ناگهان موبایلش زنگ خورد. در شلوغی کافه هیچ وقت آهنگ موبایلش را نشنیده بودم. صدای گرم و محزون فردی مرکوریبود .

فضا های خالی، برای چه زندگی میکنیم؟ / مکانهای مطرود ، فکر کنم موسیقی را میدانم / آیا کسی میداند که ما به دنبال چه هستیم؟ / یک قهرمان دیگر و یک جنایت بی فکر/ در پس پرده ، در نمایش پانتومیم / نمایش باید ادامه پیدا کند / مهم نیست که از درون خرد شده ام / آرایشم در حال ریختن است ، ولی لبخندم پا بر جاست / مقاومت در برابر حمله دشمن ، آیا کسی وجود دارد که بخواهد ادامه دهد؟ / هر اتفاقی بیفتد مهم نیست ، زندگی ام را به شانس سپرده ام / یک قلب شکسته دیگر ، یک ماجرای عشقی نا فرجام / هر روز و هر روز ، آیا کسی میداند ، برای چه زنده ایم ؟ / من یاد میگیرم ، باید گرم تر شده باشم / به زودی در یک گوشه خواهم چرخید / بیرون از پیله ام، فلق تاریکی را می شکافد / و من در ظلمات خودم ، درد برای آزادی می کشم / روح من مانند بال پروانه ها رنگ شده است / افسانه های دیروز بزرگ میشوند ، ولی نمی میرند / دوستان ! من پرواز میکنم / من شمشیر را بر میکشم ، همه چیز را نابود خواهم کرد / باید انگیزه ای برای ادامه دادن پیدا کنم / همراه با نمایش / نمایش باید ادامه پیدا کند

موزیک انتخابی برای زنگ موبایل ، بیشتر از پیش من را بهم ریخته کرد.تا بحال انقدر دقیق به این اشعار توجه نکرده بودم. آیا این دختر وجود خارجی داشت یا در توهماتم این موجود کامل را خلق کرده بودم؟ سیگارم تمام شد که از دستشویی مستقیم به سمت من آمد، روی پای چپم نشست. نحوه نشستنش طوری بود که لمس کردن بدن صیقلی اش نا ممکن بود . دستم بی اختیار روی کفل چپش محکم شد. سرش را روی سینه ام گذاشت و چشمانش را بست. پایش را از کفلش بلند کردم و به روی پای راستم انداختم. کاملا در بقلم آرام گرفته بود. نگاهم به پاهای داخل صندلش افتاد ،سایز سی و هفت انگشتان خوش حالت با ناخن های گل بهی ، هماهنگ با رنگ ناخنهای دست که امروز بدون لب پریدگی بود.
***

نمیدونم چقدر توی اون حالت بودم. چند دقیقه ، چند ساعت ، چند روز ... شاید داشتم یه خواب شیرین می دیدم. از حس های پنج گانه ام فقط لامسه (که گرمای تن یه نفر دیگه) و شنوایی (که صدای قلبشو مخابره می کردند)، کار می کردند. دستش به زیر زانو هام رفت و به نرمی بلندم کرد. تغییری توی حالت صورتم به وجود نیاوردم. به سمت اتاق خوابش رفت و منو آروم روی تخت گذاشت. پیشونیمو بوسید و آروم صندلهامو از پام در آورد. وقتی که خم شد تا اونا رو کنار تخت بذاره ، پاهامو بوسید. اصلا نمیتونستم درک کنم که این احساسی که این حرکت توی من بوجود آورد چی بود. روم یه ملحفه انداخت و به سمت در اتاق راه افتاد. خواستم صداش کنم ولی فهمیدم که ما اسم همدیگرو هم نمیدونیم. گفتم : "بیا پیشم" مکث کرد. گفت :" احتمالا خیلی خسته ای ، اگه دیرت نمیشه یکم استراحت کن. تا سرتو گذاشتی ، خوابت برد." بهش اصرار کردم که بیاد پیشم.

اومد و روی تخت نشست. خودمو کشیدم اون سر تخت و گفتم که پیشم دراز بکشه. بالاخره اومد و طاق باز کنارم دراز کشید. رو پهلو بلند شدم و دست دورترشو گرفتم کشیدم تا مجبور شه به پهلو رو به من دراز بکشه. سرمو روی دست نزدیکش گذاشتم و چشمامو بستم. چند ثانیه ای نگذشت که شروع کرد به ناز کردن موهام. همزمان با فرستادن موهام به پشت گوشم ، لباشو روی لبام گذاشت. با اینکه بخاطر سیگار ، دهنش تلخ بود، ولی خیسی لباش ضربان قلبم رو طوری بالا برد که سالها بود برام اتفاق نیافتاده بود. خیلی آروم و متین بود. احساس میکردم که من یه ظرف بلوری توی دستشم و میترسه که یه وقت جایی از من رو نشکونه . دستش از صورتم پایین تر نمیومد. تنم داشت از حرارت آتیش میگرفت. دلم میخواست دستشو میگرفتم و اون جاهایی که دوست داشتم میذاشتم. ولی خودش آروم آروم این کارو برام انجام داد. تو یه فرصت مناسب ازش پرسیدم :" فقط به من بگو ساعت چنده؟" وقتی گفت هشت و بیست دقیقه ، چیزی گفتم که ای کاش لال میشدم و این حرف از دهنم بیرون نمیومد. گفتم :" من تا نه و نیم میتونم پیشت باشم. هر کاری دوست داری باهام بکن ،اگه کاندوم نداری، من تو کیفم دارم. فقط لطفا سر و صورت و موهامو کثیف نکن. فرصت حموم رفتن و خشک کردن موهامو ندارم." این حرفی بود که اصولا به همه میزدم. طبق عادت زده شده بود. چند لحظه به من نگاه کرد و دوباره طاق باز دراز کشید. تا چرخیدم که ببینم چی شده ، بلند شد و رفت سمت در. بهم گفت که برام آژانس میگیره و هر چقدر که میخوام از رو دراور، پول بردارم. رفت بیرون و صدای زیپو اومد و بعدش صدای بهم خوردن کارد چنگال به بشقاب.

توی ماشین که نشسته بودم فکر می کردم که چی شد که اینجوری شد. من یه حرفه ای بودم، یا لا اقل داشتم میشدم. این حرفه رو هم خودم انتخاب کرده بودم، برام خیلی جاذبه داشت. نه نیاز مالی داشتم ، نه اغفال شده بودم. امتحان کردن افراد مختلف برام جالب بود. جالبتر اینکه ، خودم به دختر بودن خودم پایان داده بودم. از روی فضولی و کنجکاوی. ولی این آدم مثل بقیه نبود. به اتفاقاتی که تو این چند سال برام افتاده بود فکر کردم. تا بحال این طپش قلب رو تجربه نکرده بودم. هیچ وقت. نمیدونم چرا توی اون چند برخورد توی کافه عکس هم احساس کرده بودم که ازم بیشتر از یه شب خوشش میاد. با وجود اینکه تمام جوانب رو در نظر می گرفت که سنگینی نگاهش را حس نکنم ، ولی تمام مدت حسش می کردم. خونه که رسیدم، حوصله هیچکس رو نداشتم. مسئله ماهانه خودمو بهانه کردم و سریع رفتم توی تختم که بخوابم

صبح با حال بدی بیدار شدم. هم دروغی که دیشب به مامانینا گفته بودم ، به حقیقت پیوسته بود و هم اینکه انقدر تو خواب گریه کرده بودم ، چشام باز نمیشد. بعد از نیم ساعت کلنجار رفتن از اتاقم اومدم بیرون. خوشبختانه کسی خونه نبود. میل به خوردن چیزی نداشتم، یک کم سر و صورتم رو شستم و لباس پوشیدم و با وجود دل دردی که داشتم ، رفتم سمت کافه. فکرم خیلی بهم ریخته بود. پیاده رفتم و رسیدم کافه عکس و با اینکه میز همیشگی ام خالی بود ، نشستم جایی که کمترین دید رو داشته باشه. یه چایی با کیک سفارش دادم. یه عکس کنار میزم رو دیوار بود. همینجوری بهش خیره شده بودم. خیلی احساس نزدیکی میکردم. یه مرداب که یه سنگ آرامششو بهم زده. هیچکسی غیر از اون سنگ و خود مرداب ، نمیدونن که توی مرداب چیه. دقیقا مثل من. من یه مردابی بودم که یه پسر یا شاید بهتره بگم یه مرد آرامشمو بهم ریخته بود. مطمئن بودم که میدونست تو مخ من چی میگذره.

شنیدم که یکی گفت :" دلم میخواد ، من تنها ایستاده ام رو ببینم، گیر نیاوردم ببینمش. " بهش جواب دادم :"چرا این وقت صبح سر کار نیستی؟" گفت :" اخراجم کردند." در حالی روی صندلی روبروی من می نشست که نمیدونست من دیشب ، روی دراور اتاقش چی دیده بودم، فیلم من تنها ایستاده ام رو کنار پولهایی که هیچ وقت بهشون دست نزده بودم دیده بودم.
.
.
.
سروش مبین

پست پنجاه و یکم

2010-08-01T20:45:00.004+10:00

ژیل: در درون تو یک کسی هست که نمی خواد با من پیر بشه. کسی که میخواد رابطه ما تموم شه.

لیزا: نه.

ژیل: تو ماجراهایی رو دوست داری که تحت اراده تو هستن: نمی تونی تحمل کنی که از دستت خارج شه.

لیزا: خارج؟

ژیل: آره! از اختیارت خارج شه. که احساسات برات زیادی قوی بشه. اگه آدم بخواد از همه چیز مطمئن باشه باید به روابط کوتاه مدت اکتفا کنه. روابط راحت، آشنا، بی دغدغه، با یک آغاز مشخص، یک وسط و یک انتها، یک راه مشخص با مراحل کاملا واضح و تعیین شده: اولین لبخندی که رد و بدل میشه، اولین قهقهه خنده، اولین شب، اولین جر و بحث، اولین آشتی، اولین کسالت، اولین سو تفاهم، اولین تعطیلات خراب شده، اولین جدایی، دومین، سومین، بعدشم جدایی واقعی. بعدش آدم دوباره شروع میکنه. همون بساطو ولی با یه آدم دیگه. بهش میگن یه زندگی پر ماجرا. ولی در واقع یه زندگی بی ماجراست. یک زندگی فهرست گونه. عشق ابدی عاقلانه نیست، این که آدم مدت ها کسی رو دوست داشته باشه دیوونگی محضه. کار عاقلانه اینه که فقط دوران شیرین عاشقی، عاشق باشی. آره عقل گرایی عاشقانه اینه: تا وقتی که اوهام عاشقانه مون ادامه داره، همدیگرو دوست داریم، همین که تموم شد همدیگرو ترک میکنیم. به محض این که در برابر شخصیت واقعی قرار گرفتیم، نه اونی که در رویامون بود از هم جدا می شیم.

لیزا: نه، نه من اینو نمیخوام.

ژیل: خلاف طبیعته که آدم برای همیشه و طولانی مدت کسی رو دوست داشته باشه.

لیزا: نه.

ژیل: در این صورت برای این که ادامه پیدا کنه، باید عدم اطمینان و تردید رو قبول کرد، از امواج سهمگین گذشت. کاری که فقط با اعتماد میشه انجام داد. باید خودت رو به امواج متضاد و متناقضش بسپری. گاهی شک، گاهی خستگی، گاهی آسایش، ولی باید خشکی رو هم در نظر داشت.

لیزا: تو هیچ وقت مایوس نمیشی؟

ژیل: چرا.

لیزا: اون وقت چی کار میکنی؟

ژیل: به تو نگاه میکنم و از خودم سوال میکنم که علیرغم تردیدها، سوءظن ها، خستگی ها، آیا دلم میخواد که این زن رو از دست بدم؟ و جوابشو پیدا میکنم. همیشه هم یکیه. با این جواب امید و شجاعتم هم بر میگرده. عشق و عاشقی کار غیرعاقلانه ایه. یک آرزوی واهی که دیگه مال این دور و زمونه نیست. اصلا معنی نداره، عملی نیست و تنها توجیهش خودشه.

لیزا: اگه یه روزی قادر بشم به تو اعتماد کنم دیگه اون وقت به خودم اطمینان نخواهم داشت. برام سخته اعتماد داشته باشم.

ژیل: اعتماد "داشتن". آدم هیچ وقت اعتماد "نداره". اعتماد مالکیت پذیر نیست. می تونه در اختیار کسی قرار بگیره. آدم اعتماد "می کنه".

لیزا: دقیقا! همین هم برام سخته.

ژیل: برای اینکه در جایگاه تماشاچی و قاضی قرار میگیری و از عشق توقع داری.

لیزا: آره!

ژیل: در حالی که این عشقه که از تو توقع داره. تو می خوای که عشق بهت ثابت کنه که وجود داره. چه اشتباهی!! این تویی که باید به عشق ثابت کنی که وجود داره.

لیزا: چجوری؟

ژیل: با اعتماد کردن.

نمایشنامه خرده جنایت های زناشوهری ..... اریک امانوئل اشمیت

سکوتم بی هوای تو شکست

2010-07-27T20:44:00.000+10:00

سکوتم را شکست بعضی از حرف ها ... بعضی از نوشته ها

سکوتم را شکست خیلی از سکوت ها ... خیلی از نگاه ها

سکوتم را شکست بغض ها و اشک ها

سکوتم را شکست صداها و آه ها

سکوتم را شکست آهنگ وبلاگ ها

سکوتم را شکست آمدن و قهر کردن ها

سکوتم را شکست مسافر های بین راه ! نه ! دربست ها

نفسم را بریدند بی درد ها ... و امروز ، سکوتم را شکستند درد ها

سکوتم را ، شکستند نه اینکه خودم بشکنم

آهنگ تو به حرفم آورد ، همان آهنگ بی کلام

همان حرفهایی که نمیدانم برای که بود ولی آشنا بود

و اینجا یک آشنا برای ماندن کافیست ......

م. رئیسی پور

شب بخیر

2010-07-20T22:56:00.002+10:00

"خانومی........ خانومیییی..... پاشو...... آفرین فسقلی..... پاشو که امروز کلی کار داریا..... برگرده تا یه بوسش بکنم...... آفرین."

با لختی و کرختی حاصل از خواب شبانه غلطی زد تا رو به صدا شود. مدتی مکث کرد تا گرمی لبها را روی لبانش حس کند. خبری نشد. چشمانش را به آرامی باز کرد و خودش را در اتاق خواب خودش روی تخت خودش به همراه پنج عدد بالش کوچک و بزرگش پیدا کرد. خواب دیده بود. این چندمین باری بود که خوابی با چنین مظمونی می دید. پتو را روی سرش کشید و چشمانش را به هم فشرد. فکر کرد که از ته دل دوست داشت که یکی دوستش داشته باشد. هر روز صبح با همچین دیالوگهایی بیدار شود و خود را پرنسس سرزمین رویا ها بداند. چند دقیقه ای طاقباز با همان پتو روی سرش دراز کشید و بی حرکت ماند.

با تنبلی زیادی پتو را از خودش کنار زد. شلوار گرمکن طوسی و تاپ صورتی رنگی تنش بود. لبه تخت نشست و بدون نگاه کردن به پایین با پاهایش دنبال روفرشی هایش گشت. خوکهای پشمالو پاهای کوچکش را در بر گرفتند. قبل از اینکه لخ لخ کنان به سمت دستشویی برود لپ تاپش را روشن کرد و موبایلش را هم از روی میز توالتش برداشت. در طول شب دو اس ام اس برایش آمده بود.یکی از آنها برای تعیین ساعت قرار نهار با دو تا از دوستانش بود که مدتی بود همدیگر را ندیده بودند. موبایل را از سایلنت در آورد و به ساعت موبایل نگاه کرد، ده دقیقه به هفت . در این بیست و چند سالی که عمر کرده بود، عادت نداشت که دیر از خواب بیدار شود. به دستشویی رسید. داخل دستشویی وقتی که داشت سر و صورتش را می شست، نگاه عمیقی به خودش انداخت. دختر جذابی بود، خودش هم می دانست. دستی به موهای خرمایی رنگش کشید تا کمی مرتب شوند. چشمان قهوه ای تیره اش هنوز پر از خواب بود. نگاهش به لب هایش افتاد. انگار که روژلب زده است به هم مالید و چند لحطه ای سفید شدند و دوباره به رنگ خودش برگشتند. لب بالا که نداشت و تقریبا فقط یک خط بود، هرچه داشت، لب پایینش بود. شیر آب را که باز می کرد به دستانش نگاهی انداخت، لاک هایش مرتب بودند.

به اتاقش برگشت و یاهو مسنجر را روشن کرد. بعد از چند لحظه خبر داد که دوازده تا ای میل دارد. روی آیکون ای میل ها کلیک کرد و منتظر شد که صفحه اش باز شود. تمامی ای میل ها خبر از فیس بوک داشت. روی یکی از آنها کلیک کرد. در عرض چند دقیقه آن را خواند. حوصله جواب دادن نداشت. لپ تاپ و موبایلش را برداشت و به آشپزخانه رفت. کورن فلکس و شیر برای خودش ریخت و جلوی لپ تاپش نشست و اخبار را نگاهی انداخت. صبحانه اش را که خورد به دوستش اس ام اس زد و برای ساعت یک قرار را فیکس کرد. از پای لپ تاپ که بلند شد، صدای یاهو مسنجر بلند شد که دوباره مسیج دارد. بعلت اختلاف ساعت الآن سر شب او بود و برایش یک پیغام فرستاده بود. سریع به مسنجر نگاه کرد، اینویزیبل بود، خیالش راحت شد. پیغام را دید، برایش جواب داشت، خواست که جواب بدهد ولی این کار را نکرد. سریع یاهو مسنجر را قطع کرد ولی اینترنت همنچان متصل مانده بود. سراغ کمد لباسش رفت و دنبال لباس مناسب گشت.

هوا کم و بیش سرد بود. سوییت شرت گزینه مناسبی بود. لباسش را پوشید و جلوی آینه نشست. ابروهایش تمیز بودند. شانه ای به موهایش کشید و با کش پشت سرش بست. شروع به آرایش کرد. روژ گونه، سایه، خط چشم، ریمل و روژلب. از رنگهای تندی استفاده نمیکرد. آرایشی خیلی ملایم ولی حرفه ای. باید قبل از اینکه به دوستانش می رسید، به دفتر پستی هم سر میزد، چون یک بسته برایش رسیده بود. کفشهایش را روی لبه تختش نشست و پوشید. به سمت لپ تاپش آمد و اینترنت را که قطع نکرده بود، قطع کرد. دوباره پیغام او را که هنوز باز بود، نگاه کرد. فکر کرد که چقدر خوب شد همان موقع جوابش را نداد چون جواب بهتری پیدا کرده بود. باز هم جوابی نداد و لبخندی زد و لپ تاپ را خاموش کرد. کاپشن سفیدش را پوشید. سوییچ را از کنار در برداشت و در را باز کرد. یادش آمد که موبایلش را روی میز توالت جا گذاشته است. در را باز گذاشت و با عجله دوید که آن را بردارد. در را بست و دزدگیر ماشین را زد.

***

با یک پاکت حاوی مرغ سوخاری KFC در فودکورت یک مرکز خرید به سمت میزی که دوستانش انجا نشسته بودند راه خودش را باز میکرد. ساعت یک و چند دقیقه و فودکورت خیلی شلوغ بود. نگاهش به سمت دختر پسری که روی میز دو نفره ای نشسته بودند و یک پیتزا جلویشان بود منحرف شد. لبخندی به آنها زد و به میز دوستانش رسید. واقعیتی که وجود داشت، چندان حوصله این جمع را نداشت. سعی می کرد که این بی حوصلگی را پنهان کند. در طول مدت ناهار بر خلاف همیشه چندان حرف نزد. بیشتر سعی میکرد که شنونده باشد. هرچند حواسش هم کاملا پیش دوستانش نبود. دلش برای ایران تنگ شده بود. دوست داشت یک مدتی را برای دیدن دوستانش به ایران برگردد. فهمید که نامزد یکی از دوستانش برای ژانویه احتمالا آنجا خواهد بود. کلی آرزوهای خوب و انرژی مثبت فرستاد و اطمینان داد که حتما به آن دو خوش خواهد گذشت.

لحظه ای به یاد خاطره ای از شوق دیدارهای قبلی اش افتاد. سعی کرد لبخندش را هم پنهان کند، چون حوصله حرف شنیدن و مورد توجه واقع شدن نداشت. وقتی شوق دوستش که در مورد نامزدش حرف میزد را دید فکر کرد که واقعا دلش برای شوق انتظار تنگ شده. مدتی میشد که به قول روباه شازده کوچولو، نه برای کسی اهلی بود و نه کسی را اهلی کرده بود. واقعیت این بود که از یک طرف حوصله رابطه نداشت، از طرف دیگر دلش لک زده بود برای ناز کردن و لوس شدن. کلا با وجودی که دختر مستقلی بود، ولی دوست داشت خودش را برای کسی لوس کند. به یاد خواب صبح افتاد و تکه ای مرغ برداشت که گاز بزند.

***

جلوی میز توالتش نشسته بود. روز نسبتا سختی داشت. گونه هایش از لبخند زورکی سر کار درد میکرد. آرایشش را با دقت پاک می کرد که یک پیغام دیگر برایش آمد. آنرا خواند و باز هم بی جواب گذاشت. فکر کرد که موبایلش را کجا انداخته است. بلند شد و موبالیش را پیدا کرد. ساعت موبایلش را که تنظیم می کرد فکر کرد که هنوز خیلی جواب بدهکار است. به یادش افتاد. فکر کرد که این اختلاف ساعت چقدر میتواند جالب باشد، الآن نسبت به او که در فردا صبح بود هنوز دیشب بود. موبایلش را سایلنت کرد و باز نگاهی به خودش در آینه انداخت. به یاد گذشته اش افتاد. چقدر تلاطم کشیده بود و همه چیز را با توجیه سرنوشت قبول کرده بود. شاید خسته بود، شاید دلتنگ و یا شاید امیدوار و شاید حتی عاشق. خودش هم نمیدانست. فقط می دانست که سرشار است از تضاد. شاید این بلاتکلیفی بود که اذیتش میکرد. نمیدانست.

قبل از این که به تختش برود، پای کامپیوترش نشست و کمی چرخ زدن شبانه در فیس بوک مثل هر شب. جمله ای را که قبلا جایی خوانده بود تایپ کرد :" من دغدغــه دارم که این روزها در سرزمینی زندگی مـــی کنم که در آن دویدن، سهم کســانی است که نمی رسند و رسیدن،سهم کسانی که نمــــی دونــــــــــد." خبر خاصی هم در وبلاگهایی که میخواند نبود. کامپیوترش را خاموش کرد. یکی از خوک ها بر عکس روی آن یکی افتاد که طاقباز به زیر پتو رفت. فکر کرد شاید تا الآن مسیر اشتباهی را دویده است. شاید ارزش داشت که در جهت کیلومتر ها دورتر بدود. شاید و شاید و شاید... خسته بود. چشمانش را بست، به پهلو چرخید و لبخندی زد. یاد خواب امروز صبح افتاده بود. بی اختیار زیر لب گفت شب بخیر.

.
.
سروش مبین

از جز به کل

2010-07-17T14:00:00.001+10:00

چند وقتیه که با یکی از دوستانم بحث مفصلی در مورد سرنوشت محتوم و حالنوشت داریم. بحثی که چون خیلی بنیادی و ریشه ایه، بعید میدونم که به نتیجه ای برسه! من که تکلیفم مشخصه، من میگم که زندگی ما حاصل نتیجه تصمیماتی که توی این دنیا توسط خود ما و بقیه افراد زنده و حتی مرده گرفته میشه. من میگم که سرنوشت ما چیز از پیش تعیین شده ای نیست که مثلا حتما یه اتفاقی توی زندگی بیوفته. این سلسله بحث های ما باعث شد که دوباره به اینترنت گردی در این زمینه رو بیارم که توی این گشت و گذارها به یه فیلم مستندی برخوردم به اسم The secret life of chaos که ساخته شبکه چهار بی بی سی و محصول سال 2010 هستش. این فیلم رو دیدم و خوب بسیار هم ازش لذت بردم چون مهر تاییدی بود به طرز فکر من و باعث شد که تقریبا این نظریه ای که توی ذهنم هستش اثبات بشه که همه چیز توی این دنیا تصادفی اتفاق میوفته. بعد از اون هم یه فیلم دیگه ای دیدم به نام Home که اون هم یه مستند دیگه در مورد پیدایش زمین و حیات که اون هم به نوعی میگه که کلا حیات روی کره زمین به صورت تصادفی بوجود اومده که حالا باید این دو تا مستند رو ببینین تا متوجه بشین که منظور از تصادف چیه. خلاصه این بحث اینه که ما سرنوشت از پیش تعیین شده نداریم چون اصولا ماهیت حیات و زندگی تصادف و تاثیر متقابل تصمیمات آدم هاست.

قبل از اینکه بخوام قسمت بعدی این نوشته رو شروع کنم یه شخصیتی رو لازم میدونم که معرفی کنم. جناب آقای Roger Ebert یکی از یزرگترین منتقدان سینمای دنیاست که به گفته بنیاد Forbes قویترین اندیشمند زنده حال حاضر امریکاست. نوشته های اون در بیش از دویست روزنامه در سراسر دنیا چاپ میشه و تا الآن پونزده جلد کتاب در مورد نقد فیلم نوشته و اولین منتقد سینمای دنیاست که هم جایزه بسیار معتبر پولیتزر در زمینه نقد رو گرفته و هم یه ستاره به نامش در هالیوود حک شده. بعد از این معرفی باید بگم که من اصولا فیلمی که می بینم دوست دارم بعدش برم بخونم. چون خیلی اوقات میشه که یه سری مسائل و نکته هایی که فیلمساز توی فیلمش گنجونده رو متوجه نمیشم و به این روش هم اونا رو می فهمم و هم بیشتر و بیشتر فیلم رو متوجه میشم که توش چه خبر بوده و خوب اولین نفری هم که بهش رجوع میکنم همین آاقا راجر خودمونه. اون روز داشتم توی سایتش می چرخیدم و دیدم که یه لیست داره یه نام ده فیلم برتر دهه. قبلا هم دیده بودمش ولی کلا یادم رفته بود که همچین لیستی درست کرده. رفتم توش و دیدم اولین فیلم دهه یه فیلم به نام Synecdoche: New York. خدا پدر اینترنت پر سرعت رو بیامرزه، سریع دانلودش کردم و شب نشستیم که این فیلم رو ببینیم. از اونجایی که نام Charlie Kaufman رو نه تنها به عنوان نویسنده، بلکه به عنوان کارگردان هم داره، کاملا مطمئن بودم که یه فیلم خیلی پیچیده و عجیب غریب منتظر ماست. برای دوستانی که چارلی رو به اسم نمیشناسن بگم که اون نویسنده فیلمهایی مثل Being John Malkovic, Adoptation, Eternal Sunshine of The Spotless Mind که حتی تیتر وبلاگ من هم به نوعی بر گرفته از همین فیلمه. هنر پیشه اصلی فیلم هم بازیگر بسیار قابل و دوست داشتنی Philip Seymour Huffman که میتونم بگم مثل بقیه فیلمهاش، توی این فیلم هم ترکوند. فیلم همونطور که انتظار داشتم، بسیار پیچیده و پر از نشانه و استعاره بود. فیلمی که به قول روزنامه های ایرانی مال مخاطب عام نبود. برای همین هم اکران محدود شده بوده توی امریکا. وقتی فیلم تموم شد، کاملا انگار که از یه بیهوشی عمل جراحی دارم بهوش میام. گیج و منگ بودم که این بهترین فیلم دهه، چه میخواست بگه. برای همین دوباره شروع کردم به خوندن و هنوز هم بعد از چند روز دارم میخونم و میخونم تا دستگیرم بشه که حرف حساب چارلی کافمن چی بوده. فیلم داستان یه کارگردان تئاتره که از زنش جدا شده و داره نمایش زندگی خودشو به صورت همزمان توی یه سوله بسیار بزرگ میسازه. یعنی تمام اتفاقات زندگیش به فاصله کوتاهی تبدیل میشه به نمایش و بازیگر ها اون رو بازی میکنن. توی این فیلم یه سکانسی داره که واقعا تکونم داد. یه کشیش در مراسم خاکسپاری یه نطقی میکنه که واقعا شاهکاره. اون نطق هم اینه:

همه چیز پیچیده تر از اون چیزی هست که فکر میکنین. شما فقط یک دهم حقیقت رو میبینین. به هر تصمیمی که میگیرین میلیون ها رشته وصله که میتونین با هر تصمیم کل زندگیتونو نابود کنین. ولی ممکنه تا بیست سال بعد هم متوجه نشین و ممکنه هیچ وقت نتونین که منشا اون رو ردیابی کنین. شما فقط یک شانس برای زندگی کردن دارین. به طلاق خودت یه نگاه بنداز. همه میگن که این تقدیر تو نبوده. ولی من میگم که بوده. این چیزی بوده که تو بوجودش آوردی. جهان همیشه بصورت ازلی و ابدی بوده و خواهد بود و شما فقط در کسری از کسری از اون زندگی خواهید کرد. در واقع در بیشتر اوقات شما یا مردین یا اصلا به دنیا نیومدین. ولی اون وقتی که زنده این، زندگی خودتون رو بخاطر به تلفن، یه نامه، یا یه نیم نگاهی از طرف یه نفر به هدر میدین. اون اتفاق هیچ وقت نمیوفته، شاید به نظر بیاد که داره میوفته، ولی واقعا نمیوفته. شما هم زیندگیتونو با یه سری افسوس مبهم و یا یه سری امید مبهم تر که بالاخره یه اتفاق خوب میوفته سپری میکنین. یه اتفاقی که به شما حس اتصال دست بده، به شما این حس دست بده که شما هم قسمتی از کل شدین، اتفاقی که حس کنین که دوست داشته میشین. ولی واقعیت اینه که من خیلی عصبانی ام، من فوق العاده ناراحتم، من شدیدا داغونم چون زمان زیادی رو سپری کردم و تظاهر کردم که من هیچ مشکلی ندارم. دلیلش رو هم نمیدونم. دلیلش شاید این باشه که کسی نمیخواهد از بدبختی های من بشنوه چون اونا به قدر کفایت خودشون بدبخت هستن. خوب .... لعنت به همگی ... آمین.

در نهایت خواستم بگم که من اگر الآن اینجام، تو اگر الآن اونجایی و همه چیزهایی که تا الآن اگر اتفاق افتاده یا نیوفتاده، به نظر من حاصل بال زدن همون پروانه معروفه تو برزیل و تصمیم خودمون بوده.

پی نوشت: برای دیدن این سکانس به این لینک مراجعه کنید:

http://www.youtube.com/watch?v=Z9PzSNy3xj0

اوستا و شاگرد

2010-07-15T20:50:00.000+10:00

دو سال پیش موقعیتی پیش اومد که با نیما و همایون برم یزد. دومین باری بود که یزد میرفتم. دفعه اولش که انقدر بچه بودیم که فقط به فکر آتیش سوزوندن و اینا بودیم. ولی این دفعه رفتیم تا یه نگاه خریدار به شهر بندازیم. یکی از جاهای تاریخی شهر، مسجد جامع یزده که واقعا بزرگ و عظیمه. جوریه که واقعا عظمت اون عمارت آدم رو چند لحظه ای مبهوت میکنه. کاری به مورد استفاده این ساختمون ندارم، ولی به نظرم در نوع خودش کم نظیره. حالا بگذریم. یه داستانی در مورد این مسجد گفته میشه که نمیدونم شنیدین یا نه، ولی دوست دارم که اون رو اینجا بنویسم.

اون داستان هم بر می گرده به نحوه ساخته شدن دو مناره مسجد. این دو مناره معروفه به مناره استاد و شاگرد. مناره سمت چپ مناره استاد و مناره سمت راست هم مناره شاگرده. داستانش این بوده که زمانی که داشتند این مسجد رو می ساختند، اوستا بنا یه مناره رو دست می گیره و شاگردش اون یکی رو و بین این دو مناره هم پارچه میکشن که این دو نفر نتونن کار همدیگرو ببینن. و اگه به کاشی کاری روش دقت کنین، عدم تقارن رو به راحتی میتونین تشخیص بدین. روزی که دو مناره تکمیل میشه، به رسم بزرگتری، شاگرد میره کار استاد رو میبینه و کلی تحسین میکنه. بعد میاد پایین وتا استاد بخواد بیاد پایین، از مناره خودش بالا میره. از اون بالا به استاد که پایین بوده، میگه استاد بیا بالا کار من رو هم ببین. استاد شروع میکنه از پله های مارپیچ داخل مناره بالا رفتن. میره و میره و میره تا میرسه اون بالا. هر چی نگاه میکنه، از شاگرد اثری نمیبینه، یهو صدای شاگرد از پایین مناره مباد که استاد من اینجام. استاد با تعجب یه نگاهی به پایین میندازه و تازه میفهمه که قضیه چیه! شاگرد برای ساخت پله های مناره از دو مارپیچ تو در تو استفاده کرده بود که میشد از یکیش بری بالا و همزمان یکی هم بیاد پایین و این دو نفر همدیگرو نبینن. اوس بنای قصه ما هم که میفهمه کار شاگرد از کار خودش خیلی بهتر و جدید تر بوده، لحظه ای درنگ نمیکنه و از اون بالا خودشو پرت میکنه و جان به جان آفرین تسلیم میکنه!!!

حالا برای اینکه دید بهتری نسبت به این داستان بدست بیارین، میتونین عکس رو بزرگ کنین تا به صورت تصویری هم مرور کنین!

شب خوش

سیگار میکشم ... پس هستم

2010-07-13T20:50:00.000+10:00

عرق سردی کرده بود. ضربان قلبش بیشتر از حد معمول بود. استرس تمام وجودش را فراگرفته بود طوریکه میدانست اگر کلمه ای بگوید، دیگران از لرزش صدایش ، کاملا به اضطرابش پی می بردند. طوری سیگار میکشید که انگار بعد از یک زیرآبی طولانی دوباره به سطح آب آمده و به اکسیژن نیازمند است. برای کاهش اضطرابش ، جرعه ای مشروب نوشید. میدانست که کمکش نمی کند ، فقط شنیده بود که خوب است. دیگر نمی توانست تحمل کند و باید کار را یکسره می کرد. ناگهان فکری به ذهنش رسید. برای کاهش اضطراب باید به آن کار دست میزد. خوانده بود که باعث آرامش می شود. هنوز وقت داشت. پس به سراغ کیف سی دی هایش رفت و آن سی دی علامت دار را در آورد. در کامپیوتر گذاشت و فیلم شروع به پخش شدن کرد.

بدن های زیبا ، حرارت بالا ، ضربان سریع ، عشق و شهوت ، دختر های معصوم ، مردهایی با موهای دم اسبی ، عرق بدن و خیسی پوست و ... بعد از چند دقیقه چشمانش را بست، فقط صدا بود که به گوشش میرسید، بالاخره تمام شد. خیلی وقت بود که این کار را انجام نداده بود . برایش حس غریبی داشت. مانند کسی که برای اولین بار بعد از سالها خاویار می خورد، نمیدانست که خوشش آمده یا نه! گیج و منگ بود. دوباره سیگاری روشن کرد، آرام آرام بدنش که رو به سردی می گذاشت، افکارش نیز منظم می شد.مثل اینکه آن مقاله ای که خوانده بود ، درست بود . آرام شده بود. نگاهی به ساعتش کرد و موبایلش را برداشت. شماره ای که تمام این تلاطم ها و اضطراب ها به سبب گرفتنش بود را ، گرفت.

بله؟ صدای دختری بود

سلام مریم ! خوبی ؟ حمیدم. محسنی. با آرامش حرف میزد

به به ! سلام حمید! چطوری؟ چه عجب! پارسال دوست ، امسال آشنا

ای بابا! گرفتاریه دیگه! تو خوبی؟

آره منم خوبم ! همه چی خوبه؟ درس و دانشگاه تموم نشد؟

داره میشه! بزودی. ببین! زیاد مزاحمت نمیشم! میخواستم ببینمت

ممممم ، باشه، حتما! فردا خوبه؟ ساعت 7 کافه عکس

آره! عالیه! اتفاقا خیلی وقته که کافه عکس نرفتم. پس میبینمت

حتما! بابای

خدافظ

بالاخره توانسته بود بعد از شش ماه که از آن دیدار اتفاقی و رد و بدل کردن شماره میگذشت و شب و روز را در خیالش با او سپری کرده بود، با او تماس بگیرد. خوشحال بود. این خوشحالی را نیز قبلا احساس نکرده بود. سیگارش تازه تمام شده بود که سیگار دیگری برداشت. این جور مواقع فقط موسیقی بود که مراسمش را تکمیل می کرد. پس بلند شد و سی دی مورد علاقه اش را پیدا کرد. لودویگ فان بتهوون . سمفونی نهم ، موومان چهارم . روی کاناپه لم داد. چشمانش را بست و از زور خستگی بعد ازآن همه اضطراب و فعالیتهای غیر معمول به خواب رفت.

درجه حرارت هوا از وقتی که اولین بار باهم کافه عکس رفته بودند، بیست درجه سردتر شده بود. تا یکی دو هفته پیش ، بهترین دوره زندگی اش سپری کرده بود. یک رابطه خالصانه با تمام جانفشانی ها و از خودگذشتگی ها و تحمل ها. در را بست و مدتی به در تکیه داد. در سکوت و تنهایی به سمت پاکت سیگارش رفت . دوست دوران مدرسه اش آمده بود . دوستی مشترک که سالها بود به عنوان یکی از سه دوست صمیمی اش بر تمامی زیر و بم زندگی اش اشراف داشت. به این فکر کرد که چقدر ساده و بی آلایش در رابطه غرق شده بود و همه چیز را به فال نیک میگرفت. جواب ندادن موبایل، در دسترس نبودن، نیامدن بیرون ونرفتن به مهمانی و حتی فرار از هر گونه تماس فیزیکی! به خاطر آورد که تمام اینها را به حساب پاکدامنی و سادگی او گذاشته بود. سیگاری روشن کرد. موسیقی را موقع حرف زدن دوستش قطع کرده بود. عرق سردی بر پیشانی اش بود، از آن عرقهای سردی که وقتی به کسی می گویند" که تو درگیر یک مثلث عشقی بودی و پای نفر سومی نیز در میان بوده و تمام این رابطه ، یک بازی بوده و تو یک بازیچه" ، بر پیشانی شنونده نقش می بندد. تمام خاطراتش مانند یک وی سی دی خط دار از جلوی چشمانش ، به این طرف و آن طرف می پرید. سیگارش را روی زیر سیگاری گذاشت و به دنبال سی دی علامت دار گشت ، به این فکر کرد که الآن فقط دو دوست صمیمی دارد.

سروش مبین

سالگرد

2010-07-08T23:08:00.000+10:00

مرد غلطی زد و طاق باز خوابید. هنوز فشار خونش بالا ، نفسهایش غیر منظم و چشمانش بسته بود. چند ثانیه ای را به این حالت سپری کرد و سعی کرد به چیزی فکر نکند . در واقع در این مدت به این فکر کرد که به چیزی فکر نکند.چند لحظه بعد در اثر تکانهای همسرش روی تخت ، کمی جا به جا شد . صدای برداشتن سیگار و فندک را شنید و گفت :" دو تاش کن" . هنوز چشمانش بسته بود. بعد از چند لحظه فیلتر سیگار را روی لبانش حس کرد.سیگار را با لبهایش و دست زنش را با دست چپش گرفت و با دست راست ، سیگار را از روی لبانش برداشت. چشمانش را بالاخره باز کرد. گردنش کمی به سمت چپ متمایل شد و به زنش نگاهی کرد. چشمانش چند لحظه طول کشید تا دوباره از تاریکی مطلق پلکهای بهم فشرده به نور دو شمع ، تغییر دیافراگم بدهد. هنوز هم عاشق نگاه های زنش بود. لبخندی زد و دستش را رها کرد. زن سیگار را روی زیر سیگاری گذاشت و بلند شد. لباس خوابش را از روی زمین برداشت و پوشید. لباس زیر شوهرش هم که روی میز داخل اتاق هتل افتاده بود را پرت کرد و روی زانوهای شوهرش فرود آمد.

در یخچال داخل اتاق را باز کرد و نور چراغ چشمانش را زد. بطری آبی برداشت و درش را باز کرد. چند جرعه نوشید و بطری را روی میز رها کرد. هنگامی که به سمت درجه فن کوئل می رفت ، گفت :" فکر می کنی که موفقیت آمیز بوده؟" درجه فن کویل را کم کرد. شوهرش گفت :" امید وارم ، میتونیم بهش بگیم ، تو بچه پاریسی!" . زن لبخندی زد و سیگارش را برداشت و روی تخت نشست. گفت :" پاشو اون شورتتو بپوش ، بخوابیم ، فردا برنامه تور خیلی فشرده است. " مرد که هنوز در همان حالت طاق باز بود ، تکانی خورد و نیم خیز شد. در همین حین خاکستر سیگارش روی ملحفه ریخت. با شلختگی دستی به آنها زد و بی رمق فوتی را بدون جهت خاصی از دهانش بیرون آورد. در همین حالت نیم خیز ، لباسش را پوشید و دوباره دراز کشید. زن که منتظر بود عملیات پاکسازی شوهرش تمام شود، به آرامی سمت او خزید و زیر سیگاری را روی شکم همسرش گذاشت. سرش را روی کتف چپ شوهرش خواباند و هر از گاهی به سختی سیگار را که در دست چپش بود به سمت دهانش می آورد و پکی میزد. مرد نیز با بی حسی عجیبی سیگارش را می کشید و با بی دقتی عجیب تری خاکستر را بجای زیر سیگاری روی شکم خودش می ریخت. زن گفت:" میدونی یاد چی افتادم؟" منتظر جواب نماند و ادامه داد :" اون موقع که تازه نامزد کرده بودیم ، یه بار بهم گفتی که آرزوت اینه که هر سال ، روز سالگرد ازدواجتو ، تو یه کشور برگزار کنی" مرد لبخندی زد و زن ادامه داد :" این چهارمیشه !!! آتن ، مادرید ، بالی و الآنم که پقی" مرد گفت :" چند تا کشور داریم؟" زن گفت :" دویست و خورده ای " مرد جواب داد :" پس باید دویست و خورده ایه منهای چهار سال دیگه ادامه بدیم!" لبخندی زد و سیگارش را خاموش کرد. مچ دست زنش را گرفت و به سیگارش نگاهی انداخت . سیگار را از لای انگشتانش بیرون آورد و خاموش کرد. زیر سیگاری را روی پاتختی گذاشت و دوباره دست زنش که روی سینه اش دایره وار حرکت می کرد را گرفت و بوسه ای زد. انگشت انگشتری اش را جدا کرد و به حلقه دور آن هم بوسه ای زد و گفت :" یادته اون شب توی ماشین ، بهت گفتم این انگشت مال منه؟ خدا وکیلی چقدر بهم خندیدی که این پسره دیوانه شده؟ " زن جواب داد :"دقیقا! فقط بهت گفتم دیوووونه!!!" زن دستش را از دستان شوهرش در آورد و شروع به بازی با لبهایش کرد. زن گفت :" اون شمع رو فوت کن که بخوابیم." هر دو غلط کاملی زدند و تقریبا همزمان دو شمع کنار تخت را خاموش کردند. عطرناشی از شمع ، فضای اتاق را پر کرده بود.

روبروی هم دراز کشیدند و دماغهایشان به هم می سایید. مرد شروع به ناز کردن موهای زنش که بالای سرش روی بالش ریخته بود ، کرد و گفت :"به نظرت پسر میشه یا دختر؟" زن گفت :" اولی اش پسر ، دومی دختر ، سومی هم دوباره پسر." مرد جواب داد :" بذار اول این درست بشه و بعد سالم در بیاد ، بعدش برو سراغ دو تا دیگه!" زن بوسه ای به لبهای شوهرش زد و گفت :" اذیتت میکنم دویوونه، تو این وانفسا ، کی میتونه سه تا توله پس بندازه آخه؟" مرد که دستش را از زیر رکاب لباس خواب زنش به روی کتفش میگذاشت گفت :" ساعت چنده؟" زن گفت :" سه و نیم." مرد گفت :" اوه یعنی فقط چهار ساعت می خوابیم؟" زن خندید و گفت :" همینش هم غنیمته، البته اگه بخوابیم!!!" مرد جواب داد :" ببینم .... تا حالا بهت گفتم؟" زن با لبخند و لوسی زیاد گفت :" چیو؟" مرد گفت :" که دوست دارم؟" زن لبخندی زد و گفت :" نگفته بودی و هیچ وقت هم یادم نمیمونه که گفته باشی! منم دوست دارم!" چشمان هر دو همزمان بسته شد و حرکت دست مرد هم ایستاد. "شب بخیر" محوی از لب هر دو بیرون آمد.

سروش مبین

سر و ته

2010-07-05T22:46:00.002+10:00

در زندگی بعدی، دوست دارم که بر عکس زندگی کنم. دلم میخواهد از یک پیرمرد مردنی شروع کنم که راهش را تازه تمام کرده است. بعد سر از خانه سالمندان در بیاورم و روز به روز بهتر و بهتر شوم. از آنجا به بیرون پرتاب شوم، سالم و سرحال، حقوق بازنشستگی ام را بگیرم و روزی که به سر کار میروم، یک مهمانی برایم بر پا کرده اند و بهم ساعت طلای یادبود میدهند.

بعد از آن است که چهل سال کار خواهم کرد تا اینکه به قدر کفایت جوان شوم تا بیکار شوم. مهمانی میروم، الکل میخورم و تا میتوانم سکس خواهم داشت تا اینکه به دبیرستان میروم. بعد از آن وارد دبستان میشوم و بچه میشوم و بازی میکنم و بدون هیچ مسئولیتی از زندگیم لذت میبرم. بعد از آن است که به مدت نه ماه در لوکس ترین و مجهز ترین جکوزی دنیا غوطه ور میشوم که هم سرویس خوبی دارد هم غذای کافی و با کیفیت. نکته جالب این است که روز به روز این اتاقم برایم بزرگ و بزرگ تر میشود تا اینکه ... در یک ارضای جنسی تمام میشوم.

نوشته: وودی آلن

ترجمه: سروش مبین

توضیح عکس: عکس از فیلم هر انچه که در مورد سکس میخواهی بدنی و همیشه میترسیدی که بپرسی اپیزود چه اتفاقی در هنگام ارضا رخ میدهد برداشته شده که وودی الن خودش نقش یک اسپرم ترسو را بازی میکند.
برای دیدن این اپیزود به لینک زیر مراجعه کنید:

http://www.youtube.com/watch?v=K-RKFewOetc

شب خوش

زندگی کن

2010-07-03T23:29:00.000+10:00

هنوز هم بعد از اين همه سال، چهره‌ي ويلان را از ياد نمي‌برم. در واقع، در طول سي سال گذشته، هميشـه روز اول مـاه کـه حقوق بازنشستگي را دريافت مي‌کنم، به ياد ويلان مي‌افتم ...ويلان پتي اف، کارمند دبيرخانه‌ي اداره بود. از مال دنيا، جز حقوق اندک کارمندي هيچ عايدي ديگري نداشت. ويلان، اول ماه که حقوق مي‌گرفت و جيبش پر مي‌شد، شروع مي‌کرد به حرف زدن ... روز اول ماه و هنگامي‌که که از بانک به اداره برمي‌گشت، به‌راحتي مي‌شد برآمدگي جيب سمت چپش را تشخيص داد که تمام حقوقش را در آن چپانده بود.

ويلان از روزي که حقوق مي‌گرفت تا روز پانزدهم ماه که پولش ته مي‌کشيد، نيمي از ماه سيگار برگ مي‌کشيد، نيمـي از مـاه مست بود و سرخوش... من يازده سال با ويلان هم‌کار بودم. بعدها شنيدم، او سي سال آزگار به همين نحو گذران روزگار کرده است. روز آخر کـه من از اداره منتقل مي‌شدم، ويلان روي سکوي جلوي دبيرخانه نشسته بود و سيگار برگ مي‌کشيد. به سراغش رفتم تا از او خداحافظي کنم. کنارش نشستم و بعد از کلي حرف مفت زدن، عاقبت پرسيدم که چرا سعي نمي کند زندگي‌اش را سر و سامان بدهد تا از اين وضع نجات پيدا کند؟

هيچ وقت يادم نمي‌رود. همين که سوال را پرسيدم، به سمت من برگشت و با چهره‌اي متعجب، آن هم تعجبي طبيعي و اصيل پرسيد: کدام وضع؟ بهت زده شدم. همين‌طور که به او زل زده بودم، بدون اين‌که حرکتي کنم، ادامه دادم: همين زندگي نصف اشرافي، نصف گدايي!!! ويلان با شنيدن اين جمله، همان‌طور که زل زده بود به من، ادامه داد: تا حالا سيگار برگ اصل کشيدي؟ گفتم: نه !

گفت: تا حالا تاکسي دربست گرفتي؟

گفتم: نه !

گفت: تا حالا به يک کنسرت عالي رفتي؟

گفتم: نه !

گفت: تا حالا غذاي فرانسوي خوردي؟

گفتم نه !

گفت: تا حالا همه پولتو براي عشقت هديه خريدي تا سورپرايزش کني؟

گفتم: نه !

گفت: اصلا عاشق بودي؟

گفتم: نه !

گفت: تا حالا يه هفته مسکو موندي خوش بگذروني؟

گفتم: نه !

گفت: خاک بر سرت، تا حالا زندگي کردي؟

با درماندگي گفتم: آره، ...... نه، ..... نمي دونم !!!

ويلان همين‌طور نگاهم مي‌کرد. نگاهي تحقيرآميز و سنگين ....

حالا که خوب نگاهش مي‌کردم، مردي جذاب بود و سالم. به خودم که آمدم، ويلان جلويم ايستاده بود و تاکسي رسيده بود. ويلان سيگار برگي تعارفم کرد و بعد جمله‌اي را گفت. جمله‌اي را گفت که مسير زندگي‌ام را به کلي عوض کرد.

ويلان پرسيد: مي‌دوني تا کي زنده‌اي؟

جواب دادم: نه !

ويلان گفت: پس سعي کن دست کم نصف ماه رو زندگي کني !

نویسنده : ناشناس

شب خوش

پایپ

2010-06-30T18:38:00.000+10:00

در دستش یک پایپ پر ازموادی بود که تا حالا امتحان نکرده بود. چند دقیقه ای از خیره شدن به آن گذشته بود که تصمیم گرفت بالاخره به توصیه دوستش گوش کند که گفته بود : فقط کافیه دو تا دود بگیری و بعدش بری جایی که تا حالا هیچ کس نرفته! برو حااااااااالشو ببر. خم شد و فندک اتمی را برداشت و زیر پایپ گرفت . چند لحظه بعد دود کل فضای پایپ را گرفت و او هم دهانش را به لوله پایپ گذاشت و نفس کشید. بعد از دو بار دم و بازدم ...... زمان دچار زاویه شد ..... مردمکها تنگ و گشاد شدند .... ضربان قلب تند شد ..... تصاویری که از چشمها مخابره میشد ، ما بین وضوح و عدم وضوح در نوسان بود ..... برای چند لحظه نفهمید که چه اتفاقی در شرف وقوع است که .......

خدای من! عجب کتابخونه مجهزی ، من عاشق لم دادن روی یه همچین کاناپه چرمی امریکایی و کتاب خوندنم . بی نظیره! به دستام نگاه میکنم میبینم که دارم یه دیکشنری آکسفورد رو ریز ریز میکنم و میریزم توی پایپ. اصلا برام جای تعجب نداره که چجوری اونهمه صفحه جا شد توی پایپ !! زیر پایپ رو روشن میکنم و .....

holy shit! I know the whole dictionary! What the fuck is going on?!

دارم از خوشحال دق میکنم ، تمام آکسفورد تو بدنم داره بالا پایین میره ! تمام لغات رو حس میکنم! با این احساس خوشایند،نا خودآگاه میرم سراغ کتاب زنبورعسل . سریع ریز ریزش میکنم و میریزم داخل پایپ ...... ااااه این لارو ها هم که سیر نمیشن ! چقدر این اتاق تنگه! همیشه وقتی دارم از باغ بر میگردم ، اتاقمو گم می کنم! آخه همشون عین همن! بعد از اینکه لارو ها سیر شدن و یه سر هم به ملکه زدم ، از کندو میام بیرون و دوباره وارد کتابخونه میشم. حالا نوبت حافظ ه. جام باده در دست و لب یار بر لب و قلندر بیدار! به یار همی گویم که غم تو دارم و او جواب همی دهد ، غمت سر آید ...... چند ساعتی را سپری میکنم و ناگهان خود را در کتابخانه می یابم. با خودم فکر میکنم که یه سری به بابا لنگ درازم بزنم ! خونه نبود، برای همین مجبور میشم که نامه بنویسم ، تا نامه رو تموم میکنم ، میبینم که تو وان حموم نشستم و به عنوان زویی گلس دارم نامه برادرم رو میخونم! بعد از بحث و جدل با فرنی در مورد اون زائر پیر ، میشنوم که بی بی داره صدام میکنه که برای اردو دیر نرسم ! توی اتوبوس همه با هم داریم میخونیم که میریم اردو ، برا بازی ، و چه نیکو .....

بعد از ریز ریز کردن کتابهای متنوع .......

خدای من! ...... خدای من ؟ مگه من هم خدایی دارم ؟ چه عبارت عجیبی !! تا حالا به گوشم نخورده بود ......

آخه میدونی ؟ ....... کتاب پله پله تا ملاقات خدا دیگه روی میز نبود .

سروش مبین

اندر احوالات گوز

2010-06-28T20:46:00.001+10:00

در گذشته های دور پادشاهی بیگانه بر سرزمین مادری مسلط شد. او بد خواه و در عین حال زیرک بود. و وزیری داشت از خودش بسی بد خواه تر و زیرک تر. به او امر کرد که راهی بیاب تا بر روح و جان این مردمان مسلط شوم بدون آنکه بفهمند و اعتراضی بکنند. وزیر تفکری کرد و طوماری بنبشت و به جارچیان داد تا در سراسر شهرها و دیهات ها بخوانند. قوانین جدید اعتقاد به دین قدیم و سواد آموزی را غیر قانونی اعلام کرد. و مالیاتها را به سه برابر افزایش داد. شب زفاف عروس از آن شاه بود و ارزش جان مردمان به اندازه چهارپایان کشور همسایه که موطن اصلی شاه بود اعلام شد. هر گونه اعتراض و مخالفت با این قوانین مجازات مرگ داشت و در نهایت طبق این قوانین گوزیدن و چسیدن هم ممنوع اعلام شد.

پادشاه گفت: ای وزیر این همه فشار آنان را به شورش وا خواهد داشت و مگر قرار نبود انقلاب مخملی کنیم؟ وزیر گفت: نگران نباشید اعلیحضرت. به بند گوزیدن دقت نفرمودید. همان سوپاپ اطمینانیست که انرژی اعتراضشان را خالی کنند.

و چنین شد که وزیر گفت. مردم لب به اعتراض گشودند که این ظلمی آشکار است. این طبیعی است که پادشاه بخواهد مردم را به دین خودش در آورد و یا سواد خواندن آنان را بگیرد. همچنین افزایش مالیات همیشه مطلوب شاهان بوده و مالکیت در شب زفاف هم رسمی قدیمیست. و بی ارزش بودن جان ما در مقابل جان مردمان همسایه هم از وطن پرستی شاه است اما دیگر منع چسیدن و گوزیدن خیلی زور است. و تازه مگر پادشاه می تواند در تمام مستراح های این سرزمین نگهبان بگمارد. آنان که باسواد تر بودند داد سخن دادند که تازه جانم خالی نمودن باد روده برای سلامت مفید است و هیچ قبحی در آن نیست. و اینان متحجرانی بیش نیستند که سرشان را در تنبان خلایق فرو می کنند. با کلی کیف به خاطر این تفسیر علمی و کلمه متحجر سر تکان می دادند و خودشان را روشنفکر می نامیدند. وگفتند تازه مگر خود شاه نمی گوزد. جک های بسیاری ساختند در مورد شاه که از فرط نگوزیدن ترکیده, یا برای کنترل بر روده اش چوب پنبه به ماتحتش فرو کرده, یا مثل سگ بو کشان دماغش را به سوراخ کون مردم می چسباند واینها را برای هم اس ام اس کردند و کلی خندیدند.نگهبانان حکومت در سراسر سرزمین پخش شدند تا اجرای قوانین را تضمین کنند. هر از چند گاهی بی خبر به مستراح ها یورش می بردند و افراد گوزو را دستگیر می کردند و به منکرات می بردند. اما مردم همچنان به چسیدن و گوزیدن در خفا ادامه می دادند و این صداهای بویناک روده شان را اعتراضی عظیم به حکومت می دانستند. مردم به صحراها می رفتند و می گوزیدند. در کوچه های شهر نگاهی به این ور و آنور می انداختند و پیفی می دادند. حتی مهمانی های زیر زمینی می گرفتند لوبیا می خوردند و گروپ گوز راه می نداختند. بعد از مدتی دیگر کسی آن ماجرای منع سواد و دین اجباری و کاپیتولاسیون و عروس دزدی و مالیات را به خاطر نیاورد و همگان سعی کردند از این آخرین حق بدیهی خوشان دفاع کنند. و در همین احوال پادشاه و وزیرش در قصر قهقهه سر می دادند که چه زیرکانه مردمان را در بخارات اسیدی خودشان غرق کرده و همگان را گوزو کرده اند .

منبع: ناشناس

تغییر دکوراسیون

2010-06-24T22:04:00.001+10:00

امروز اومدم یه سر به وبلاگم زدم دیدم که اینجا هم که همه چیز طوسیه! واقعا خورد تو ذوقم! همه دور و برم شده طوسی و خاکستری، گفتم حداقل زورم که به این بیچاره میرسه، حداقل اینو نو نوارش کنم تا شاید بقیه چیزهای دورو برمم رنگ و روش عوض بشه... حرف خاصی ندارم بزنم ولی بعد از تقریبا یازده ماه نوشتن توی یه فضای خاکستری، حالا ببینیم که چه اعترافات جدیدی از ذهن بیمار من توی این فضای جدید میاد بیرون که بریزمش توی ماهیتابه.

شب خوش

نامه ای به جیمز هتفیلد

2010-06-21T02:16:00.004+10:00

سلام جیمز عزیز، امیدوارم که حالت خوب باشه و تور دنیایی که داری برگزار میکنه خیلی خسته ات نکرده باشه، هر چند که میدونم که زندگی ات رو موسیقی احاطه کرده و دیگر هیچ، ولی برنامه ات خیلی فشرده است. راستش من هم قراره که تا چند ماه دیگه که به شهر ما میای اونجا ببینمت، از الان بلیط خریدم و دارم برای دیدنت لحظه شماری میکنم. قبل از اینکه بخوام حرفهامو بزنم دوست دارم ازت عذرخواهی میکنم که ممکنه این حرفها برات بی معنی یا حوصله سر بر باشه، ولی دوست دارم که اگه شد لابلای اون همه نامه ای که طرفدارات برات مینویسن، اینم بخونی.

راستش من نمیتونم بگم که دقیقا از کی با تو آشنا شدم، ولی میدونم که توی کنسرتی که به احترام مرگ فردی مرکوری انجام شد و اونجا اجرا داشتی خوبه خوب میشناختمت. یعنی میشه سال نود و دو و اون موقع ها، یعنی ده سالم هنوز نشده بود و چون کل آهنگهاتو بدون اینکه بفهمم حفظ بودم، میشه حدودا از هشت نه سالگی میشناسمت! علت اصلی اینکه انقدر زود با راک و تو و فردی آشنا شدم، داداش بزرگم نیما بود که کاست تو و بقیه رو میاورد خونه و گوش میداد و من هم میشندیم دیگه! فکر میکنم با آلبوم جاستیس باهات آشنا شدم، ولی بلک آلبوم سال نود و یک برای من معنی و مفهوم دیگه ای داره. اون موقع کلاس زبان میرفتم و چون من رو خیلی زود گذاشته بودن کلاس زبان یعنی قبل از مدرسه رفتن، آهنگهاتو کم و بیش لغت به لغت می فهمیدم. اون موقع هم که اینترنت و اینا نبود که بشه متن شعراتو در آورد، بابای بیچاره ام رو مجبور میکردم توی ماشین به آهنگ های تو گوش بده و بگه که الآن چی گفتی! یادمه یکی از چیزایی که بابام بهم گفت Exit Light ,,,, Enter Night بود!

یه خاطره دیگه هم دارم از اون موقع ها. فکر کنم یازده دوازده سالم که بود، بابام رفت دوبی و سوغاتی برام نوار اوریجنال بلک آلبوم رو آورد. فکر نکنم ده بار هم توی ضبط گذاشتمش، چون میترسیدم که یه وقت جمع بشه، از روش کپی کردم و از رو کتابچه اش شعراتو میخوندم و هد میزدم!

بگذریم. الآن میتونم بگم که بلک آلبوم تقریبا بیست ساله که با من داره زندگی میکنه، ولی میتونم اعتراف کنم که تازه دارم یواش یواش میفهممش. بهت گفتم که بچه بودم و دنیا هنوز هیچی رو بهم نشون نداده بود. واسه همین وقتی Enter Sandman رو گوش میدادم، فکر میکردم که فقط در مورد یه لولو خورخوره است که داره یه بچه رو میترسونه ولی الآن میتونم بفهمم که لولوخورخوره مال قصه هاست و میشه از روی خیلی چیزایه دیگه با چشم باز و در حالی که داری به بالشتت چنگ میزنی دراز بکشی و دعا کنی که امشب رو لااقل یه نیم ساعتی بتونی بخوابی.

خیلی جمله ها توی آلبومت هست که واقعا انتظار نداشته باش که یه پسر بچه هشت ساله بفهمتشون، الآنم که بیست و هشت سالمه، هنوز کار دارم تا بفهمم که چرا "درد کسی بودن وقتی که حس نمیکنه" میتونه حقیقت تلخی باشه و یا اینکه چه حسی به آدم دست میده وقتی که بدون حضورش در موردش قضاوت بشه. توی آنفورگیون میگی که "اون پیرمرد که همه رو سعی میکرد خوشنود کنه، الآن آماده است که با کوله باری از حسرت بمیره و اون پیر مرد منم!" میدونی، اون موقع که اینارو میخوندی، چند سالت بود؟ بیست و هشت؟ جالبه انگار همه آدما توی بیست و هشت سالگیشون فکر میکنن که کوله باری از حسرت روی دوششون دارن.

وای وای! آهنگ بعدش که نگو! اون سیتار و اون استارت! اون متن و اون ملودی و سولو! ای مرد ... آخه تو هم سن الآن من بودی چجوری میتونستی همچین چیزایی رو بنویسی؟ "هنگامی که جاده عروس من شد و زمین تخت پادشاهی من و هر جایی که سرم را بگذارم، خانه من است ... بدنم خوابیده است ولی من هنوز پرسه میزنم." ... یا توی آهنگ خدایی که سقوط کرد، اونجایی که میگی غرور اون چیزی نیست که موقع زانو زدن باید ازش بگذری، بلکه غرور تازه بعد از زانو زدن بوجود میاد، این جمله رو وقتی میشه فهمید که یه بار از عمق وجود زانو زده باشی، اون موقع است که به قول معروف به خودت و شهامتت افتخار میکنی که بخاطر باورت هر کاری حاضری بکنی!

نمیخوام سرتو درد بیارم برای همین بقیه آهنگهاشو غیر از آهنگ دوم ساید ب یا آهنگ هشت آلبوم رو فاکتور میگیرم. آهنگی که نمیتونم شرحش بدم که با من چه کارهایی که توی زندگیم نکرده، چی شبهایی که با این آهنگ توی تختم گریه نکردم و چه روزهایی که توی ماشین تنهایی هوار نزدمش. ولی جیمز میتونم بگم هیچ وقت تا الآن که دارم این نامه رو برات مینویسم به عمق جمله هات نرسیده بودم. جمله هایی که در نهایت خلوص به عشقت میگی و آخرش میگی که این حرف ها فقط حرف نیستن. میتونم بفهمم چرا اولش نمیخواستی این آهنگ رو ضبط کنی و واسه دل خودت و عشقت، با تلفن که باهاش حرف میزدی این آهنگ رو نوشتی، چون فکر میکردی که خیلی شخصیه، ولی وقتی لارس اومد و شنیدش، فقط میتونم بگم که این خلوص شعرت باعث شده که بهت اصرار کنه که باید ضبطش کنین و تا الآن که بیست سال از ضبطش میگذره، کنسرتی نبوده که توش اینو نزده باشی، تازه اینم میدونم که سولوی آهنگ رو خودت میزنی نه کرک، چون تمام حس آهنگ مال خود خودته! چیزی که از دل بر بیاد، بر دل هم میشینه ! هیچ کس نمیتونه بفهمه که اون "اطمینانی که توی یه نفر پیدا کرده بودی" چیه؟ شاید خود فرانچسکا که الآن دیگه همسرته و سه تا بچه کاکل زری ازش داری هم نفهمه که تو توش چی دیدی که گفتی "هیچ وقت برات مهم نیست که بقیه چیکار میکنن" و "برات فقط مهمه که باهاش نزدیک باشی، فاصله معنی نداره" و "ذهنیت رو باید عوض کرد، همین و بس!!" یا اینکه "هیچ وقت خودم رو اینجوری باز نکرده بودم، نه ... بقیه اش اصلا مهم نیست!" مرد این آهنگت دیوانه کننده است. نمیدونم خودت کدوم اجراشو دوست داری ولی دوست دارم که به خودت توی این اجرا یه نگاهی بندازی تا بفهمی که وقتی میخونیش اون حسی که باید توی آهنگ باشه تا اون رو تبدیل کنه به یه شاهکار چیه!؟ واقعا نمیدونم وقتی که میای شهر ما برای اجرا و وقتی این آهنگ رو اجرا میکنی، چه حسی خواهم داشت: مثل بقیه دارم باهات همخونی میکنم یا اینکه دارم باهات گریه میکنم و یا اینکه با گریه دارم همخونی میکنم؟! فقط میدونم که این آهنگت رو تازه تازه دارم میفهمم، بعد از بیست سال!

برات بهترین آرزوها رو دارم ... شاد وموفق باشی

سروش

http://www.youtube.com/watch?v=oQCC2gb0V-Q

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
and nothing else matters

Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
and nothing else matters

never cared for what they do
never cared for what they know
but I know

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
and nothing else matters

Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
and nothing else matters

never cared for what they do
never cared for what they know
but I know

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters

never cared for what they do
never cared for what they know
but I know

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say

Trust I seek and I find in you
Every day for us, something new
Open mind for a different view
and nothing else matters

never cared for what they say
never cared for games they play
never cared for what they do
never cared for what they know
and I know

So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
No, nothing else matters

شب خوش

پیامبر و مهرورزی

2010-06-15T17:49:00.005+10:00

هنگامي كه مهر تو را فرا مي خواند، در پي اش برو. اگرچه راهش دشوار و ناهموار است. و چون بالهايش تورا در برگيرند، وا بده، اگرچه شمشيري در ميان پرهايش نهفته باشد و تو را زخم برساند.

چون با تو سخن مي گويد، او را باور كن، اگرچه صدايش روياهاي تو را بر هم زند، چنان كه باد شمال، باغ را ويران مي كند. زيرا كه مهر در همان دمي كه تاج بر سرت مي گذارد، تو را مصلوب مي كند. همچنان كه مي پروراند، هرس مي كند. همچنان كه از قامت تو بالا مي رود و نازك ترين شاخه هايت را كه در آفتاب مي لرزند نوازش مي كند، به ريشه هايت كه در خاك چنگ انداخته اند فرود مي آيد و آنها را تكان مي دهد.

تو را مانند بافه هاي جو در بغل مي گيرد. مي كوبد تا برهنه ات كند. مي بيزد تا از خس جدا سازد. مي سايد تا سفيد كند. مي ورزد تا نرم شوي و آنگاه تو را به آتش مقدس خود مي سپارد تا نان مقدس بشوي، بر خوان مقدس خداوند.

اگر از روي ترس فقط در پي آرام مهر و لذت مهر باشي، پس آنگاه بهتر آنست كه تن برهنه خود را بپوشاني و از زمين خرمن كوبي مهر دور شوي و به آن جهان بي فصلي بروي كه در آن مي خندي، اما نه خنده تمام را، و گريه ميكني، اما نه تمام اشك را.

مهر چيزي نمي دهد مگر خود را و چيزي نمي گيرد مگر از خود. مهر تصرف نمي كند و به تصرف نمي آيد، زيرا كه مهر بر پايه مهر استوار است. گمان مكن كه مي تواني مهر را راه ببري، زيرا اگر تو را سزاوار بشناسد، تو را راه خواهد برد. مهر خواهشي جز اين ندارد كه خود را تمام سازد.

به يكديگر مهر بورزيد، اما از مهر بند مسازيد؛ بگذاريد مهر درياي مواجي باشد در ميان دو ساحل روح هاي شما.

با هم بخوانيد و برقصيد و شادي كنيد، ولي يكديگر را تنها بگذاربد، همان گونه كه تارهاي ساز تنها هستند، با آنكه از يك نغمه به ارتعاش در مي آيند.

دل خود را به يكديگر بدهيد اما نه براي نگه داري، زيرا كه تنها دست زندگي مي تواند دلهاي شما را نگه دارد.

در كنار يكديگر بايستيد، اما نه تنگاتنگ ؛ زيرا كه ستون هاي معبد دور از هم ايستاده اند. و درخت بلوط و سرو در سايه يكديگر نمي بالند.

پیامبر و دیوانه - جبران خليل جبران

شب خوش

رنج سکوت

2010-06-10T22:43:00.004+10:00

مدتی بود که بنا به دلایلی، نوع خاصی از سکوت رو تجربه می کردم که شاید بشه بهش گفت: سکوت موضعی یا تکنولوژیک. توی این مدت که با این قضیه دست و پنجه نرم می کردم، باعث شد که به دنیای پر رمز و راز سکوت پا بذارم، دنیایی که توش خیلی چیزها برای خوندن و نوشتن و گفتن و شنیدن هست!

ساکنین دنیای سکوت هر کدومشون یه نظری در موردش دارن. یکی میگه سکوت علامت رضایته. یکی میگه سکوت زیباترین عاشقانه است. یکی میگه سکوت سرشار از ناگفته هاست. یکی میگه سکوت مرگباره. یکی میگه سکوت آرامش بخشه. یکی میگه سکوت خسته کننده است. یکی میگه سکوت از رضایت نیست. یکی میگه سکوت با من سازگار نیست. یکی میگه سکوت جنجال بر انگیزه. یکی میگه سکوت فرسایشیه. یکی وقتی سرش گرمه یه کاریه، ساکته. یکی وقتی سرش خلوته، ساکته. یکی هر وقت فکرش بهم ریخته است، ساکته. یکی هر وقت فکرش آزاده، ساکته. یکی وقتی دلش شکسته است، ساکته. یکی وقتی میخواد دل بشکونه، ساکته. یکی بخاطر احترام یکی دیگه، ساکته. یکی بخاطر فرصت دادن به یکی دیگه، ساکته. یکی وقتی حرفی برای گفتن نداره، ساکته. یکی وقتی خیلی حرف برای گفتن داره، ساکته. یکی از سکوت یکی دیگه، ساکته. یکی از پر حرفی یکی دیگه، ساکته. یکی چون احساس و منطقش درگیره، ساکته. یکی چون دیگه نای حرف زدن نداره، ساکته. یکی منطق سردش که جون می گیره، ساکته. یکی احساس گرمش که می میره، ساکته. یکی وقتی می ترسه، ساکته. یکی هم وقتی شرط گنده می بنده، ساکته.... خلاصه که دلیل برای سکوت خیلی زیاده.

ولی برای من داستان سکوت اینجور پیش اومد که یه سری حرفهایی رو که مدتهای زیادی بود که نزده بودم و به زبون آوردم. البته که "حرف زدن" با "گفتن" فرق میکنه. ولی من، که البته بهتره بگم تک تک سلولهای بدنم، با تمام امید و آرزویی که ممکنه به یه آدمی هدیه کنی، این حرف ها رو گفتیم، فارغ از اینکه چه نتیجه ای میتونه بده. یعنی در واقع، آدم وقتی که داره یه کاری میکنه، قاعدتا تا جایی که فکرش اجازه میده، سعی میکنه تا آینده رو پیش بینی کنه، عاقلانه اش هم، پیش بینی توامان مثبت و منفیه. من هم خوب کلی به این داستان گفتنی هام فکر کردم. حالا هم نمیدونم که گفته هام شنیده شدن یا نه؟ ولی جدای از شنیده شدندشون این نکته مهم بود که گفته هام، گوش داده بشن، اونها "حرف" نبودن که با "شنیدن" قالش کنده بشه، اونها گفته هایی بودن که لابلاش صدای قلب به هیجان در آمدم هم شنیده میشد، که البته، باید واقعا بهشون گوش داد تا اون رو حس کرد.

ولی چه نتیجه ای داشت؟ میتونم بگم که اون موقعی که داشتم قضیه رو سبک سنگین میکردم، به تنها چیزی که فکر نکردم همین داستان بود که با یه سکوت خفقان آور روبرو بشم. یعنی چون دیگه خاکستری رو دوست نداشتم، خواستم رنگش کنم، ولی این که نشد هیچی، خاکستریش هم از براق به کدر تغییر پیدا کرد. فکر نمیکردم که در برابر گفته هام سکوت بشه، ولی خوب .... شد!!! من کلا عادت کردم که محاسباتم غلط از آب در بیاد و رو دست بخورم. اینم روش! داستان برای من مثل اینه که یه زندانی خطرناک رو میخوان با عدم ابلاغ حکم، شکنجه بدن. چون انتظار به خودی خود مسئله اعصاب خورد کنی هست، چه برسه به این که بیای وسط میدون شهر داد بزنی آهای مردم! من روی زندگیم میخوام شرط ببندم، ولی حتی ازت نپرسن خوب درمورد چی؟ یا چند به چند؟ فقط همینطوری بهت نگاه کنن و تو هی داد بزنی اونا هم فقط نگاه کنن و رد بشن و برن... حالا جرم من چی بود؟ حدس میزنم احتمالا ابراز احساسات محض! که خوب، همین قضیه هم توی تاریخ خیلی دیده شده که حتی با اشد مجازات مواجه بشه.

حالا چی شد که من سکوت کردم، راستش دلایل مختلف دست به دست هم داد تا من یواش یواش حس کنم که دارم دور خودم یه پیله میتنم. این پیله، تارهای اولیه اش اینجوری تنیده شد که واقعا جونی برام باقی نمونده بود، تمام انرژی و امید و آرزو و منطق هر کوفت و زهرمار دیگه ای که میشه بهش فکر کرد رو خرج کرده بودم، خوب دیگه معلومه که صدام در نمیاد دیگه که البته دلیل اصلی نبود، چون معتقدم که همیشه میشه بیشتر تلاش کرد. ولی دلیل اصلیش این بود که گفتنی ها رو هر چند کم و پر از احساس، گفته بودم و حس کردم که ممکنه کلمه ای بیش از این باعث بشه که تلاطمی هر چند کوچولو به وجود بیاد ،،،، تلاطمی حتی به اندازه بال زدن شب پره که خودشو به چراغ توی بالکن میکوبه ... حس کردم که با این سکوت سعی کنم یه آرامش بوجود بیارم، ولی نمیدونستم که این آرامش برای خودم باعث ایجاد یه جور خفقان خواهد شد. یعنی خودم تو این پیله خودم نه تنها پروانه نشدم، بلکه یه جواریی حس خفگی هم بهم دست داد.

ولی دیگه من شرطم رو بستم. شرطی که روی تمام زندگیم مانور میده. حالا اگه برای کسی جذابیت نداره، یا حتی اگه احساس بشه که ارزشش کمه یا چه میدونم، موقعیتش درست نیست و هزار و یک دلیل دیگه ای که نمیخوام این اشتباه رو بکنم که بجای طرف مقابلم فکر کنم تا اونا رو پیدا کنم، گفته هام با سکوت مواجه شد، دیگه کاری از دست من بر نمیاد. من از امید، از آرزو، از احساس و عشق، از دلیل و منطق، از خیلی چیزها گفتم، چون مثل یه کوه رو شونه هام سنگینی میکرد، و با خودم فکر کردم که با گفتنشون، حداقل به اندازه یه تپه سبکش کنم، که البته شد ... تو محاسبتم قرار بود که مدل سنگهاش عوض بشه تا کلا اون کوهی که قراره با خودم بکشم، جنسش عوض بشه ... ولی با این سنگینی سکوتی که باهاش مواجه شدم، کمرم راست تر که نشد هیچی بیشترهم خم شد. نمیگم مهم نیست، چون مهم هست ولی برای چیزایی که کاری از دست من بر نمیاد، خوب ... کاری از دستم بر نمیاد دیگه، احتیاج به یه دست کمکی دارم که بتونم دوباره در این مورد سرپا وایستم، ولی اگه دستی نیست که منو بلند کنه ... !!!

شب خوش

کوتاه ترین داستان دنیا

2010-05-31T00:53:00.003+10:00

یکی از علاقه مندیهای من داستان کوتاه و فیلم کوتاهه. خودم هم چند تایی داستان کوتاه نوشتم ولی خوب، خیلی بهش نپرداختم و برای همین همون هفت هشت ده تایی که سال هشتاد و شش نوشتم، باقی موند و بیشتر نشد، حالا شاید یه روز دوباره شروع کنم به داستان نوشتن. ولی این داستان کوتاه، معروفه به کوتاه ترین داستان دنیا. نوشته ارنست همینگوی و اینجور که خوندم، توی یک شرط بندی این داستان رو نوشته. این داستان با وجودی که فقط شش کلمه داره، ولی بقدر کفایت سنگین و پر محتوا و غمگین و تراژدی هست که بشه ساعتها بهش فکر کرد. چون متن اصلی داستان به زبان انگلیسیه من هم ترجیح میدم که خود متن اصلی انگلیسی این داستان رو بنویسم. امیدوارم که از این داستان لذت ببرید:

For sale: Baby shoes. Never worn

.
.
شب خوش

پرزنتیشن (قسمت دوم)

2010-05-23T22:31:00.004+10:00

چند ماه پیش در مورد اولین تجربه پرزنتیشنم نوشتم. ولی امروز میخوام از نتیجه این چند ماه اینجا درس خوندن و تجربه های مختلف پرزنتیشن بنویسم چون آخرین پرزنتیشنی که انجام دادیم، فوق العاده بود. ما بعد از چند تا پرزنتیشن متوجه شدیم که بهترین روش برای نمره بالا گرفتن اینه که اساتید و اساتید راهنمایی که به عنوان هیات داوران میشینن جلوت رو به نوعی یا بخندونی، یا به وجد بیاری یا یه کاری بکنی که از کسالت در بیان. چون پرزنتیشن ها همیشه توی یک موضوعه و با این زبان نصفه نیمه بچه های بین المللی واقعا روز کسالت آور و کشنده ای برای اساتید میشه. آخرین پرزنتیشن ما بر میگرده به درسی به نام اصول مدیریت پروژه. توی این درس اومدن به ما اصول اولیه مدیریت پروژه رو درس دادن که توسط اونا میشه یه پروژه رو بهتر و سریعتر و کم خطر تر و ارزونتر انجام داد. اصولا این درس مربوط به پروژه های ساخت و ساز و اینجور چیزا میشه و تمام منابع و کتابها هم مربوط میشه به اصول مدیریت پروژه در ساختمان سازی، راه سازی، پل سازی و خلاصه از اینجور پروژه ها.

ما توی این کلاس صد و شصت نفر بودیم که تقریبا شدیم سی گروه. برای تکلیف هم باید یه موضوع دلخواه انتخاب میکردیم و بر مبنای این اصول، اون پروژه رو شبیه سازی میکردیم و مثلا سعی میکردیم که شرکت کارفرما رو مجاب کنیم که پروژه رو به دست ما بدن. جلسه اول کلاس، برای ما پروژه رو اینجوری تعریف کردن: پروژه به یه سلسله کارهایی گفته میشه که در زمان محدود با امکانات و منابع محدود از یه نقطه شروع بشه و به پایان برسه. حتی مثلا مهمونی گرفتن هم میتونه به نوعی پروژه باشه. خلاصه، ما گروه تشکیل دادیم و من و نیما بودیم و یکی از دوستان مکزیکی و دو دوست عرب. اولین باری بود که با اینا هم گروه میشدیم. یه روز نشستیم به صحبت که موضوع چی انتخاب کنیم، من گفتم بیاین ساخت یک ویدیو کلیپ برای یک گروه راک رو انتخاب کنیم، من خودم تجربه کار رو دارم و با هم میریم جلو ببینیم چی میشه؟ اونا هم قبول کردن و همینجا از همه کسانی که به من اعتماد کردند و اعتماد خواهند کرد کمال تشکر و قدر دانی رو به جا میارم! موضوع رو فرستادیم برای استاد و تایید شد. وقتی شروع کردیم به کار هیچی برای عرضه نداشتیم، چون در واقع هیچ منبع نوشته شده ای در مورد پروژه های سینمایی وجود نداره، چون اصولا مدیریت اونا با پروژه های ساختمونی کاملا متفاوته. دیگه کلی جلسه گذاشتیم و به قول اینجاییها طوفان فکری کردیم و به یه نتایجی رسیدیم.

پروژه ما خیلی معروف شد، چون اسامی همه گروه ها با اسم پروژه اعلام شد و تنها گروهی بودیم که پروژه مون عمرانی یا فنی نبود. بچه ها هر از گاهی از ما در مورد پروژه سوال میکردن و شاید حتی تو دلشون مسخره هم میکردن... خود استاد راهنمامون هم براش جذاب بود و سعی میکرد که یه جورایی بهمون کمک کنه، چون مثلا من ازش پرسیدم: مدیریت کیفیت تو پروژه سینمایی چجوری تعریف میشه؟! خندید و گفت: با نورسنج و مونیتور (خودش عکاسی هم میکرد!) خلاصه که نوبت رسید به پرزنتیشن. همه جمع شدیم برای تمرین پرزنتیشن و هماهنگ کردن اسلاید ها که من یه عکس کلاکت رو انداختم به صورت محو پشت تصویر و همه فونتها و رنگها یکی شدند. وقتی رسیدیم به آخرش، نیما پیشنهاد داد که یه چند ثانیه از کلیپی که من برای گروه کنترل ساخته بودم رو هم نشون بدیم. ما هم قبول کردیم و اسلاید ها آماده شد. نکته جالب هم اسم کمپانی ما بود که گذاشتیمش فاکس قرن بیست و یکم (به عوض کمپانی معروف فاکس قرن بیستم). شبی که فرداش پرزنتیشن داشتیم، من استرس عجیبی گرفتم، چون کارمون خیلی متفاوت بود، می ترسیدم که فردا اساتید محترم و محترمه حالمون رو بگیرن. خلاصه، شب رو صبح کردیم و چهار گروه چهار گروه میرفتیم تو کلاس به ترتیب پرزنت میکردیم و میشستیم و آخرش نظراتشونو اساتید بیان میکردن.

نوبت ما شد و رفتیم و توی سیزده دقیقه پرزنت کردیم، کل زمان پونزده دقیقه بود و اگه رد میشد، حرفت رو قطع میکردن و پرزنتیشن نصفه میموند و نمره کم میشد. وقتی وائل یکی از دوستان عرب، قسمتش تموم شد، من گفتم و حالا ما میخوایم یکی از پروژه های موفق شرکت فاکس قرن بیست و یکم رو به شما نشون بدیم. و توی اسلاید نتیجه گیری کلیپ شروع کرد به پخش شدن. قیافه چهار نفر هیات داوران و اون بیست نفری از بچه ها نشسته بودن، دیدنی بود. سی ثانیه که پخش شد، قطع کردیم و دست زدن و نشستیم.

دو گروه بعد از ما هم پرزنت کردند و نوبت رسید به نظرات اساتید. ده دقیقه ای شورا تشکیل دادن و نوشته هاشونو یکی کردن و قسمت اصلی شروع شد. گروه اول که از دوستان آسیای شرقی بودن و وقت کم آوردن و کلی بهشون گیر داد. من دیگه داشتم سکته میکردم، چون مو رو از ماست میکشیدن بیرون. وقتی انتقاداتش تموم شد، با لبخند گفت: خووووووب! گروه راک....ما چیز خاصی نداریم که در مورد این پرزنتیشن بگیم، همه مسائل کاملا پوشش داده شده بود و اسلاید ها منظم بود و ترتیب درستی داشت و ما اگر که مشتری بودیم، فکر کنم که با شما قرارداد میبستیم! فقط یه ایرادی یه جا گرفت که من توضیح دادم و قانع شد و رو کاغذش خط کشید و آخرش گفت: و اینم بگم که پایان پرزنتیشنتون فوق العاده خلاقانه بود. ممنون. و من هم سریع اضافه کردم : جف! اگه دوست داری، میتونیم کل ویدیو کلیپ رو نشون بدیم؟ کلی خندید و گفت نه! همونقدر بس بود! بعد رفت سراغ گروه سه که چهار تا استرالیایی سن بالا بودن و دوباره کلی ایراد گرفت، مخصوصا که رقم بودجه تو اسلاید ها یکسان نبود! در مورد گروه آخر هم که دوباره زمانشون کم اومد کلی ایراد گرفت و اضافه کرد که اسلاید هاتونم با هم هماهنگ نبود و از عکس پشت زمینه یکسان و فونت و اینا هم خبری نبود. خلاصه که با کلی خوشحالی و سر مستی و افتخار از در کلاس اومدیم بیرون!

نتیجه گیری درسی: همیشه دو تا جوک برای استادتون توی چنته داشته باشین که بخندونینش!

نتیجه گیری اخلاقی: ابتکار خوبه، ولی یا آدمو میبره به عرش یا خدایی نکرده میکوبونه به فرش!

نتیجه گیری گروهی: با آسیای جنوب شرقی ها هم گروه نشین!

نتیجه گیری نژادی: همه اعراب بد نیستن!

نتیجه گیری شخصی: من کلا میمیرم برای ابتکار از هر مدلی، صوتی، تصویری و غیره!

شب خوش